«Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη!!»

«Γεύσασθε καί ἴδετε». Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου

«Γεύσασθε καί ἴδετε». (Γευθῆτε καί χαρεῖτε μέ τά μάτια σας:) «ΙΑ´. […]ὁ τεχνίτης ἐπιδείξασθαι Λόγος,… παρ᾿ ἑαυτοῦ δὲ πνοὴν ἐνθεὶς, οἷόν τινα κόσμον δεύτερον, ἐν μικρῷ μέγαν, ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν, ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητὴν μικτὸν, ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως, μύστην τῆς νοουμένης, βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενον ἄνωθεν, ἐπίγειον καὶ οὐράνιον, πρόσκαιρον καὶ ἀθάνατον, ὁρατὸν καὶ νοούμενον, μέσον μεγέθους καὶ ταπεινότητος· τὸν αὐτὸν πνεῦμα καὶ σάρκα· πνεῦμα διὰ τὴν χάριν, σάρκα διὰ τὴν ἔπαρσιν· τὸ μὲν, ἵνα μένῃ καὶ δοξάζῃ τὸν εὐεργέτην· τὸ δὲ, ἵνα πάσχῃ, καὶ πάσχων ὑπομιμνήσκηται καὶ παιδεύηται τῷ μεγέθει φιλοτιμούμενος· ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον, καὶ ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον, καὶ πέρας τοῦ μυστηρίου τῇ πρὸς Θεὸν νεύσει θεούμενον… Τοῦτον ἔθετο μὲν ἐν τῷ παραδείσῳ,»

(Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος ΛΗ´ εἰς τὰ Θεοφάνεια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος ΕΠΕ τ. 5ος , σ.37-71) [ΙΑ´. […] Ο καλιτέχνης Λόγος… αφού… έβαλε σ’ αυτό την πνοή του τον τοποθέτησε στη γη , κόσμημα δεύτερον, μικρό και μέγα, διαμένοντα στην γη, σαν άλλον άγγελον, σαν προσκυνητήν μικτόν, φύλακα της ορατής κτίσεως, αλλά και βιούντα τα μυστήρια του ουρανού. Βασιλέα στη γη, βασιλευόμενο από τον Ουρανό. Επίγειον και ουράνιον. Πρόσκαιρον και αθάνατον, ορατόν και διά της νοήσεως προσεγγιζόμενον.

Βρισκόμενο στο μέσον ανάμεσα στο ύψος και στην ταπείνωσι, τον ίδιο πνεύμα και σάρκα. Πνεύμα για χάρη του και σάρκα για να μπορεί να εξυψώνεται. Το μεν ένα για να ζει και να δοξάζει τον ευεργέτη, το δε άλλο για να υποφέρει, να θυμάται και να διαπαιδαγωγείται από το πάθος του, επιδιώκοντας να ανυψωθεί προς το μεγαλείο. Ύπαρξη που διαμένει μεν στη γη, αλλά μεταβαίνει σε άλλο κόσμο, και σαν τέλος του μυστηρίου γίνεται θεός από την επιθυμία του προς αυτόν….. Και τον τοποθέτησε στον παράδεισο… ].

***

Εις μνημόσυνον αιώνιον….

Θά εἶναι μία μεγάλη εὐλογία. Θά ἔχουμε ἕναν ἅγιο, πραγματικά Ἐπίσκοπο κοντά μας. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Λίγο μετά την κοίμηση του π. Επιφανίου, ένα από τα στενά πνευματικά του τέκνα, μου έκανε γνωστό ότι ο ίδιος δύο-τρεις φορές μετέβη στην κατοικία του αειμνήστου Σεβασμιωτάτου κυρού Θεολόγου και λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, έριξε κάτω από την πόρτα του φάκελο με χρήματα χωρίς στοιχεία αποστολέα, που του είχε δώσει ο π. Επιφάνιος λέγοντάς του χαρακτηριστικά ότι την ενέργεια αυτή τη γνωρίζουν μόνο ο Θεός, ο π. Επιφάνιος καθώς και ο κομιστής του φακέλου…Ο π. Επιφάνιος, όπως γνωρίζετε, εκοιμήθη την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 1989 και ώρα 4:26 το απόγευμα. Την ώρα εκείνη βρισκόμασταν κοντά του τέσσερα – πέντε άτομα. Στις 4:28, δηλαδή δύο μόλις λεπτά μετά το «φτερούγισμα» της ψυχής του κι ενώ το σώμα του ήταν ακόμα «ζεστό», χτύπησε το κουδούνι της κατοικίας του π. Επιφανίου. Οδήγησα τα βήματά μου με δυσκολία μέχρι την πόρτα και ανοίγοντάς την αντίκρυσα με έκπληξη το Σεβασμιώτατο κυρό Θεολόγο. Φίλησα με σεβασμό το χέρι του και με ρώτησε: «Πώς είναι η υγεία του π. Επιφανίου;». Προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και κυριολεκτικά ψελλίζοντας, του ανακοίνωσα ότι πριν λίγο εκοιμήθη. Προχώρησε προς το δωμάτιό του, ασπάστηκε με σεβασμό το σκήνος του, μας ζήτησε ένα πετραχήλι και γονατιστοί τόσον ο ίδιος όσο κι οι παρευρισκόμενοι, ζήσαμε ένα εξόχως συγκινητικό Τρισάγιο που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος.Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, δεν έχουμε το δικαίωμα ως κατά σάρκα οικογένεια του π. Επιφανίου να πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Κύριος μας οδήγησε τα βήματα του αειμνήστου Αγίου Λαρίσης στην οικία του π. Επιφανίου για να είναι ο πρώτος κληρικός και μάλιστα Ιεράρχης που τέλεσε Τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής του;Έτσι, καθοδηγούμενος από τον Κύριό μας, με αυτή του την επίσκεψη ανταπέδωσε, κατά κάποιο τρόπο, τις ευεργεσίες που δέχθηκε κατ’ επανάληψιν από άγνωστο ευεργέτη.Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης ουδέποτε πληροφορήθηκε τις «επισκέψεις αγάπης» εκ μέρους του π. Επιφανίου. Ας έχουμε όλοι την ευχή του..

Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος, κατά σάρκα αδερφός του π. Επιφανίου

***

Μᾶς μεταφέρει τό περιστατικό πνευματικό τέκνο τοῦ Γέροντος π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, πού ἦτο παρόν στήν ἀποκάλυψι.

Βρισκόμαστε στό ὑπέροχο κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας, στό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Θεοτόκου Τροιζῆνος, τοῦ ὁποίου κτήτωρ καί καθοδηγητής ὑπῆρξε ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος. Συγκαλεῖται σύναξις ἁπάσης τῆς ἀδελφότητος καί ὅλων τῶν πατέρων αὐτῆς. Ἡ μεγάλη μορφή τῆς Ἐκκλησίας, ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἔθεσε τό ζήτημα στήν ἀδελφότητα.

-Ἀδελφοί μου καί πατέρες. Γνωρίζετε τούς διωγμούς καί τούς κατατρεγμούς πού ὑφίστανται οἱ δώδεκα ἐκθρονισθέντες Μητροπολίτες. Ἅπαντες εἶναι ἐπίλεκτοι διακονητές τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπίσημος διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας τούς ἐκθρονίζει καί τούς κυνηγᾶ. Ἐμεῖς ἐδῶ στό μικρό μας Μοναστηράκι ἔχουμε πολλές εὐλογίες. Ἀναρωτιέμαι τί θά γίνουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι. Ἅπαντες ἔχουν τήν μέριμνα καί τήν φροντίδα τῶν πνευματικῶν τους τέκνων ἀλλά καί τῶν οἰκείων τους. Δέν ὑπάρχει ζήτημα περιθάλψεως.

-Ὅμως, ἐπιθυμῶ νά ἀναφερθῶ εἰδικά στόν Μητροπολίτη Λαρίσης τόν Θεολόγο, ἐπειδή τά πράγματα στήν Λάρισα εἶναι πολύ περίπλοκα καί δύσκολα. Ἐάν λοιπόν θελήση νά ἔλθη ὁ Θεολόγος νά μείνη κοντά μας, θά εἶναι μία μεγάλη εὐλογία. Θά ἔχουμε ἕναν ἅγιο, πραγματικά Ἐπίσκοπο κοντά μας. Καί αὐτή ἡ εὐλογία θά εἶναι μέχρι τέλους, ἐάν θεληση καί στό γῆρας νά δεχθῆ τήν δική μας ταπεινή διακονία.

Εἶπε καί ἄλλα ἀποκαλυπτικά γιά τόν Θεολόγο, καί οἱ πατέρες τοῦ Ἡσυχαστηρίου, συνεφώνησαν ἀπολύτως μέ τόν Γέροντα Ἐπιφάνιο. Σημειώνουμε πώς, δέν χρειάσθηκε νά φιλοξενηθῆ στό Μοναστήρι της Κεχαριτωμένης αὐτή ἡ σύγχρονη ἁγία μορφή, ἀλλά εὐλογεῖ καί ἐξαγιάζει τήν Λαρισσαϊκή καί Θεσσαλική γῆ ἀπό τό Μοναστήρι τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στό Στόμιο Λαρίσης….

Ἄς γνωρίζουμε πώς, «Αὐτοί π’ ἀγαπήσαμε φύγανε πρός τό μέλλον, ἀλλά καλύτερα αὐτοί πού ἐπιθυμήσαμε ἔρχονται ἀπ’ τό μέλλον» ( Διασκευή, Γ. Διλμπόη, Κοχλίδια).

Του Άρχιμανδρίτου Ἱεροθέου Ἀργύρη, Ἱεροκήρυκος

***

Ανεξίκακος, πράος και ταπεινός τη καρδία

«Οι θέλοντες ευσεβώς ζειν διωχθήσονται».

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Θεολόγος, κατά κόσμο Νικόλαος Πασχαλίδης, γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 1918.

Τον Αύγουστο του 1918, εξαιτίας της Ρωσικής Επαναστάσεως του 1917, εισέβαλαν στο σπίτι με σκοπό να σφετερισθούν τα λιγοστά υπάρχοντά τους. Σώθηκαν ως εκ θαύματος, μετά το γεγονός αυτό ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, στο ορεινό χωριό Νικιά της Νισύρου Δωδεκανήσου.

Το 1934 μετακομίζει στην Αθήνα όλη η οικογένεια. Εκεί εργαζόταν σε μάνδρα με οικοδομικά υλικά και το βράδυ φοιτούσε σε νυκτερινό σχολείο ενώ πνευματικά στηριζόταν από τη Χριστιανική Κίνηση Νέων του αειμνήστου π. Αγγέλου Νησιώτη.

Το 1942 μετά από πολλές περιπέτειες έπιασε δουλειά σ’ ένα βιβλιοπωλείο ξενόγλωσσων κι επιστημονικών βιβλίων. Όταν περάτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές γράφτηκε στη Νομική Σχολή.

Αργότερα, όταν ήταν στο τρίτο έτος της Νομικής, εγκατέλειψε τη Νομική Σχολή Αθηνών και γράφτηκε αμέσως στη Θεολογία, που ήταν το κρυφό όνειρό του, η μεγάλη χαρά της ζωής του.

Με τη σοφή καθοδήγηση του έμπειρου πνευματικού του π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου ολοκλήρωσε την επιθυμία του να γίνει κληρικός. Την Τρίτη στις 11 Ιουλίου 1950 έγινε η κουρά του σε μοναχό στην Ιερά Μονή Πετράκη λαμβάνοντας το όνομα Θεολόγος. Το Σάββατο στις 15 Ιουλίου 1950 χειροτονήθηκε διάκονος στην Ιερά Μονή Πετράκη από τον Επίσκοπο του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τον Πατάρων Μελέτιο.

Τον Ιούλιο του 1952 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και μετέπειτα χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Λήμνου Διονύσιο Χαραλάμπους, τον οποίο ακολούθησε στη Λήμνο για οκτώ χρόνια (1952-1960) και κατόπιν για άλλα οκτώ χρόνια (1960-1968) στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. 

Στο επιτραχήλιό του βρίσκουν ανακούφιση πολλές ψυχές. Τις ελκύει η γλυκιά του μορφή, η ανεπιτήδευτη αγάπη και καλοσύνη του. Και πιο πολύ τους νέους. Στο πρόσωπό του βλέπουν όλοι τον απλό και άδολο άνθρωπο του Θεού, τον στοργικό πνευματικό πατέρα. Τις αδιαμφισβήτητες αυτές αρετές του π. Θεολόγου αναγνωρίζει και ο παραιτηθείς τότε Μητροπολίτης Λαρίσης, Ιάκωβος Σχίζας. Γι’ αυτό και εύχεται, ο Θεολόγος, που τότε ασκεί καθήκοντα Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου του Τοποτηρητή, να είναι ο διάδοχός του στο θρόνο της Λαρίσης. Τη λεπτομέρεια αυτή της προτίμησης του μακαριστού σήμερα πρώην Μητροπολίτου Λαρίσης Ιακώβου, αναγκάστηκε ο Θεολόγος να αναφέρει στην Αποχαιρετιστήριο Εγκύκλιό του της 13ης Ιουλίου 1974. Κι όμως, εκ των υστέρων κατηγορήθηκε αναίσχυντα ότι εκθρόνισε τον Ιάκωβο, για να καταλάβει εκείνος τον θρόνο της Λαρίσης! Αυτός που δεν είχε ποτέ σκεφθεί την επισκοποίησή του. Που στόλισε όμορφα την ψυχή του με τ’ αμάραντα άνθη της αρετής και της απλότητας! Αλλά δεν ήταν αυτή η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που συκοφαντήθηκε.

Κάποια ημέρα έβαζαν στοίχημα στο καφενείο ότι αυτή την ώρα υπήρχε μια γυναίκα στο σπίτι του μακαριστού και αμαρτάνουν. Αποφάσισαν να στείλουν κάποιους για διαπίστωση. Όταν εκείνοι πήγαν και χτύπησαν την πόρτα εκείνος με χαμόγελο τους άνοιξε και τους είπε: «περάστε μέσα, καθίστε ώστε μαζί να απολαύσουμε την προσευχή μας» και φυσικά το μόνο που είδαν ήταν το αναμμένο καντηλάκι και το θυμιατό που κάπνιζε ευωδίες ουράνιες, γιατί ήταν ώρα προσευχής!

Άλλοτε τον συκοφάντησαν στον Μητροπολίτη Διονύσιο ότι του υποσκάπτει τον θρόνο και πρέπει να τον διώξει. Αλλά γρήγορα αποκαλύφθηκε η συκοφαντία. Γι’ αυτό ως το τέλος της ζωής του ο Θεολόγος τόνιζε: «Δεν πρέπει στη ζωή μας να καταδικάζουμε κανέναν. Απολύτως κανένα. Για τον καθένα ο Θεός έχει το σχέδιό Του και την ώρα κατά την οποία θα μιλήσει στην καρδιά του. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι και στους κακούς ακόμη υπάρχουν σπέρματα ειλικρινείας και περιμένουν την ημέρα και το πρόσωπο που θα τους βοηθήσει να καταλάβουν το σφάλμα τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο τίτλος του χριστιανού είναι: «Οι θέλοντες ευσεβώς ζειν διωχθήσονται». Γι’ αυτό και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωή μας δεν πρέπει να παύσουμε να δίδουμε το «παρών» ενώπιον του Θεού». Πολλοί γύρω μας περιμένουν την ώρα και το πρόσωπο που θα τους οδηγήσει στην μετάνοια. Έχουμε χρέος εμείς να είμεθα εκείνοι, που κυρίως με το παράδειγμά μας, με τη συνέπειά μας, με τη σταθερότητά μας, με την ακεραιότητά μας, να βοηθούμε στη σωτηρία τους άλλους. Δεν είναι καλύτερο, αντί να καταδικάζουμε τον άλλον, όποιος κι αν είναι, (πατέρας, μητέρα, παιδί), να τον υπομένουμε και με το παράδειγμά μας να του δώσουμε την αφορμή να σκεφθεί και να καταλήξει σε συμπέρασμα σωτήριο για τον εαυτό του; «Πρέπει όλοι μας, τόνιζε, μέχρι τα βαθιά γεράματα να ομολογούμε έργο και λόγο και τρόπο και αληθεία Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον. Αυτή είναι η αποστολή μας και το έργο μας επί της γης. Μια και η ζωή μας στη γη είναι πολύ μικρή, ας μη χάνουμε τον καιρό μας. Δεν έχουμε δικαίωμα να κλαίμε και να είμεθα κακομοίρηδες, επειδή βρίσκονται σήμερα άνθρωποι να ψέξουν και να ονοματίσουν τους χριστιανούς έτσι ή αλλιώς με τα χειρότερα λόγια και με τα χειρότερα ονόματα. Βεβαίως αυτός είναι ο κλήρος των χριστιανών και πρέπει να μας γίνει συνείδηση».

Ήξερε να υψώνεται πάνω απ’ την παραφορά των στιγμών και τα πάθη. Δεν ακούστηκε ποτέ να γογγύζει. Να εκφέρει κακό λόγο για κανένα. Ούτε για τους διώκτες του. Εφήρμοζε πιστά στη ζωή του την εντολή: «Ευλογείτε τους διωκόντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε». (Ρωμ.12,14)… Όταν οι συνομιλητές του καταφερόντουσαν με δριμύτητα κατά του αποθανόντος αρχιεπισκόπου Σεραφείμ ο αοίδιμος έλεγε χαρακτηριστικά: Α, τον ευλογημένο και τίποτε άλλο! Ήταν ο κληρικός που ζούσε για τον Θεό και που έκανε τα πάντα για τη δόξα του Θεού! Ήταν ο άνθρωπος του Θεού. Απλός, ταπεινός, ανεξίκακος. Ανώτερος παθών και μικροτήτων. Ήταν ευθύς, αληθινός και ανυπόκριτος. Η πολιτική, η κολακεία και η διπλοπροσωπία ήταν γι’ αυτόν άγνωστα. Πράος, ευγενής, γλυκύς, μειλίχιος . Είχε επάνω του αρχοντιά. Αφιλοχρήματος, άκακος, ασκητικότατος, η φιλανθρωπία του υπήρξε παροιμιώδης. Πολλά φτωχόπαιδα του νομού Λαρίσης τα σπούδασε με δικά του έξοδα. Σκορπούσε αφειδώς όπου υπήρχε ανάγκη και δεν κρατούσε τίποτε για τον εαυτό του. Μάλιστα πολλές φορές στο τέλος του μήνα έμενε χωρίς χρήματα. Και αναγκαζόταν να δανείζεται από ιερέα των γραφείων του για ν’ ανταποκριθεί σε έκτακτες περιπτώσεις οικονομικής ενίσχυσης. Όταν κηρύχθηκε έκπτωτος τον Ιούλιο του 1974 δεν είχε χρήματα να πληρώσει το εισιτήριο του ταξιδίου της εξορίας από τη Λάρισα προς την Αθήνα και του το πλήρωσε αποθανών ευσεβής Λαρισαίος. Η καθαρότητα της καρδιάς του αντιφεγγιζόταν στο κεχαριτωμένο και φωτεινό του πρόσωπο! Γι’ αυτό και αγαπήθηκε με πάθος από όλο τον πιστό λαό . Στη συνείδηση του λαού του Θεού ο μακαριστός Θεολόγος Πασχαλίδης είναι άγιος. 

Τον Ιανουάριο του 1993, όταν προσήλθε στο Πρωτοβάθμιο για Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο, που τον καταδίκασε σε δεκαετή αργία, συνάντησε αναπάντεχα τον αρχιεπίσκοπο κ.Σεραφείμ στην είσοδο του ανελκυστήρα, ο οποίος και του είπε: «Αχ βρε Θεολόγε, σε αδικήσαμε, εσύ δεν έφταιγες σε τίποτα… δεν τα ήθελα εγώ αυτά που σου συμβαίνουν αλλά….». Εκείνη την ημέρα ένας άγνωστος αξιωματικός της Αστυνομίας, καθώς αντίκρισε τον Θεολόγο λέει: «Αυτόν τον άνθρωπο δικάζουν; Αυτός είναι Άγιος»!

Τα πρώτα ενοχλήματα άρχισαν να εμφανίζονται τον Οκτώβριο του 1995. Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 1995, υποβλήθηκε σε εγχείρηση στομάχου για την αφαίρεση του πάσχοντος από καρκίνο τμήματος.

Χοροστάτησε στη θεία Λειτουργία της 8ης Μαΐου 1996, και στον πανηγυρικό Εσπερινό και στη θεία Λειτουργία της 15ης Μαΐου 1996, κατά την εορτή του Πολιούχου Λαρίσης Αγίου Αχιλλίου, ήταν από τις τελευταίες επίσημες εξόδους του Μητροπολίτη. Τις τελευταίες ημέρες του μηνός Ιουλίου 1996 κατέρρευσε σωματικά. Άρχισαν οι εισαγωγές του στο Γενικό Νοσοκομείο Λαρίσης, στην Εντατική Μονάδα. Εκεί έζησε την αναστάσιμη ελπίδα, καθώς έλεγε στον ιεροδιάκονό του ότι άκουγε αναστάσιμα τροπάρια από μεγάλη καλλίφωνη χορωδία καθώς και τον Χερουβικό ύμνο, ενώ κανείς άλλος, φυσικά, δεν άκουγε τίποτε. Αντιμετώπιζε άφοβα και με ηρεμία την ασθένειά του, τους πόνους, αλλά και τον θάνατο. Μάλιστα του είπε κάποια στιγμή: «Παιδί μου, δόξα τω Θεώ. Μπήκαμε στην τελική ευθεία». Κι έσβησε σαν πουλί. Σα να έγειρε για ύπνο! Τίποτε εξωτερικά δεν έδειχνε ότι παρέδωσε την αγία του ψυχή στο Θεό. Ήταν 11:20μμ της 31ης Ιουλίου 1996.

Ετάφη στην Κομνήνειο Ιερά Μονή Στομίου, όπου ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την επιθυμία να ταφεί, σε σχήμα παρεκκλησίου ταφικό θάλαμο κάτω από τις ιαχές του πλήθους «Άγιος», «Άξιος» και τον αναστάσιμο θριαμβικό παιάνα «Χριστός ανέστη εκ νεκρών …».

Η ευωδία που αναδίδεται από τον τάφο του σου μεταγγίζει την ευφροσύνη του Παραδείσου. Πραγματικά ο τάφος του ευωδιάζει. Ας έχουμε την ευχή του και την ευλογία του στις δύσκολες μέρες που ζούμε.

***

«Όταν πληροφορήθηκε [ο άγιος επίσκοπος Θεολόγος Λαρίσης] την καταπάτηση από κάποιον επώνυμο του οικοπέδου χήρας γυναίκας, που το κρατούσε για τις σπουδές της κόρης της, του τηλεφώνησε αμέσως παρουσία της γυναίκας και του διαμήνυσε να το επιστρέψει αμέσως, γιατί αλλιώς θα δημοσιοποιούσε την πράξη του. Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Αλλά και η ευγνωμοσύνη της γυναίκας προς τον ευεργέτη της μεγάλη. Τόσο που τον επισκέφθηκε αργότερα, το 1994, στο επισκοπείο μαζί με την επιστήμονα πλέον κόρη της, για να τον ευχαριστήσει και πάλι»
Μαρτυρία Βασίλειος Στεργιούλης, θεολόγος

«Πέθανε καταχρεωμένος ο σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών. Τρομοκρατημένη από τα χρέη η σύζυγος, πούλησε ένα οικόπεδό της, για να τα αντιμετωπίσει. Πώληση αντί πινακίου φακής στο 1/10 της αξίας του. Όταν κατάλαβε το λάθος της, προσέφυγε στο Δεσπότη, τον ενημέρωσε για τις δυσκολίες ακύρωσης του συμβολαίου και για τον πολύ χρόνο πουαπαιτείται.“Καλά, υπάρχει κι άλλος τρόπος”, μου είπε. Θα καλέσω τον εργολάβο αγοραστή μέχρι το Σάββατο να το ακυρώσει. Αλλιώς θα τον καταγγείλω την Κυριακή στον Άγιο Αχίλλειο ότι έκλεψε τη χήρα και τα ορφανά. Μετά δύο μέρες, την Πέμπτη, ακυρώθηκε το συμβόλαιο».
Μαρτυρία κ. Νικολάου Κατσαρού, άμισθο νομικό σύμβουλό του, μετέπειτα Βουλευτή και Α΄ αντιπρόεδρο της Βουλής

Από τον επικήδειο του κ. Νικολάου Κατσαρού, αντιπροέδρου της Βουλής.

Σεβασμιώτατε, Την ύστατη αυτή ώρα νιώθω το χρέος να σας απευθύνω λίγα λόγια. Ξέρω αν ζούσατε δεν θα με αφήνατε να τα πω… Έζησα τα χρόνια της Αρχιερατείας σας από τις πρώτες της μέρες….

Τον Ιούλιο του 1974, όταν η δικτατορία του Ιωαννίδη σας έδιωχνε από τη Λάρισα, συγγενικό σας πρόσωπο με κάλεσε και μου έδειξε όλη την περιουσία που αποκτήσατε στα 6 χρόνια της αρχιερατείας σας στην πλούσια μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου. Ήταν είκοσι μία δραχμές κέρματα σε ένα φθαρμένο πορτοφολάκι!….

Στα χρόνια της δικτατορίας απαίτηση του υφυπουργού της περιφέρειας Θεσσαλίας ήταν να τον υποδέχονται οι αρχές στο αεροδρόμιο, όταν ερχότανε από την Αθήνα. Δεν τον υποδεχθήκατε ποτέ με την αιτιολογία ότι αυτό είναι έξω από τα αρχιερατικά σας καθήκοντα. Το αποτέλεσμα ήταν να είναι χείριστες οι σχέσεις σας με κείνον, γεγονός που συνέβαλε πολύ και στην εκθρόνισή σας από το τότε καθεστώς.

Στα χρόνια της δικτατορίας, το 1973, στη Λάρισα κυκλοφόρησε η πρώτη διακήρυξη κατά των τεκτόνων και ακολούθησαν όμοιες διακηρύξεις σε άλλες 12 μητροπόλεις, των οποίων περιέργως οι μητροπολίτες διώχθηκαν από την δικτατορία του Ιωαννίδη! …… …

[σημ. επ. Αγωνίστηκε σθεναρά κατά της Λαρισαϊκής μασονικής στοάς παντοιοτρόπως και το γεγονός αυτό σίγουρα αποτέλεσε ουσιώδη λόγο που οδήγησε στην έκπτωσή του. Στην Νέα -Ιταλική- Μασωνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 4ος, σελ. 109- 110,  ο π. Θεολόγος αναφέρεται ως πολέμιος.]

***

«Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη!!!» π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

«Ο Θεός λέει την τελευταία λέξη!!! Το πότε θα την πη, είναι δικό Του θέμα! Την τελευταία λέξη πάντοτε την λέει ο Ουρανός!!! Ο Θεός γράφει κύκλους! Ο Δάκτυλος της Θείας Δικαιοσύνης γράφει κύκλους! Δεν γράφει καμπύλες! Αλλά επειδή η ζωή μας είναι μικρή, δεν βλέπουμε τον κύκλο, βλέπουμε την καμπύλη και καμμιά φορά σκανδαλιζόμασθε… Θα γράψη τον κύκλο ο Θεός αργότερα!!! Τότε που θέλει Εκείνος!!!»!!!

***

Οι αντίπαλοι του προφήτη Δανιήλ του στήνουν παγίδα

«Η πονηρία γεννά την υποκρισία, τη διπροσωπία και την ψευδή ευλάβεια προς εξαπάτηση των αγαθών ανθρώπων». Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

Ο προφήτης Δανιήλ, έζησε κατά τα τέλη του 7ου έως και τις αρχές του 6ου αιώνα π. Χ., με κυριότερη περίοδο δράσης εκείνη της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα (605-562) έως και το τρίτο έτος της βασιλείας του Κύρου (538-529). Νήπιο ακόμα, οδηγήθηκε μαζί με τους γονείς του αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα.

Μετά τον Ναβουχοδονόσορα εβασίλευσε ο Δαρείος ο Μήδιος, ο οποίος και κράτησε τον Δανιήλ πολύ χρόνο κοντά του. Αυτός ο βασιλεύς διώρισε στην βασιλεία του 120 επάρχους και τον Δανιήλ ανώτερον απ᾿ όλους, διότι το Άγιο Πνεύμα ήταν επάνω του (Δανιήλ 6,2).

Οι έπαρχοι αυτοί ζητούσαν να εύρουν κάποια ενοχή στον Δανιήλ, αλλά δεν εύρισκαν ούτε ενοχή, ούτε κάποια αμαρτία, διότι ήταν πιστός στον Θεό (Δανιήλ 9,1-27. 10,2-3).

Τότε σκέφθηκαν να τον συλλάβουν ως εξής (Δανιήλ 6,5-16). Επήγαν στον βασιλέα και του είπαν: «Μεγάλε βασιλεύ Δαρείε, να ζης στους αιώνες. Να γνωρίζης ότι συγκεντρώθηκαν όλοι οι έπαρχοι του απεράντου κράτους σου για να πάρης μία βασιλική απόφασι: Όποιος θα κάνη προσευχή σε άλλο θεό, ή σε άλλο άνθρωπο, εκτός από σένα, να ρίχνεται στον λάκκο των λεόντων για τροφή τους. Οπότε δώσε την διαταγή αυτή, έτσι ώστε να μη την καταπατά κανείς».Τότε ο βασιλεύς Δαρείος, μη κατανοώντας την πονηρή συμβουλή τους, διέταξε και έγραψε αυτή την εντολή.

Όταν έμαθε ο Δανιήλ ότι υπογράφτηκε ένα τέτοιο έγγραφο, πήγε στο σπίτι του και προσευχήθηκε όπως πάντα. Είχε στο άνω μέρος του σπιτιού του ανοιχτά παράθυρα προς την Ιερουσαλήμ, και τρεις φορές την ημέρα γονάτιζε εκεί και προσευχόταν και δοξολογούσε το Θεό. Τότε οι άνθρωποι εκείνοι που τον παρακολουθούσαν, ήρθαν και βρήκαν τον Δανιήλ να προσεύχεται και ν’ απευθύνει ικεσίες στο Θεό του.

Κατόπιν ήρθαν και μίλησαν στο βασιλιά για την απαγόρευσή του: «Βασιλιά, εσύ δεν υπέγραψες απαγόρευση, ότι για τριάντα μέρες όποιος απευθύνει παράκληση σε οποιονδήποτε θεό η άνθρωπο, εκτός από σένα, θα ριχτεί στο λάκκο με τα λιοντάρια;» Ο βασιλιάς απάντησε: «Πράγματι, έτσι είναι, σύμφωνα με το νόμο των Μήδων και των Περσών, ο οποίος δε μεταβάλλεται». «Ε, λοιπόν, βασιλιά», είπαν αυτοί, «ο Δανιήλ, που προέρχεται από τους αιχμαλώτους του Ιούδα, δε σέβεται ούτε εσένα ούτε την απαγόρευση που υπέγραψες, αλλά προσεύχεται στο Θεό του τρεις φορές την ημέρα».

Ο Θεός προστατεύει το Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων

Μόλις ο βασιλιάς άκουσε αυτά τα λόγια, στενοχωρήθηκε πολύ και σκεφτόταν πως να καλύψει το Δανιήλ. Μέχρι τη δύση του ήλιου προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο να τον γλιτώσει. Αλλά οι κατήγοροι του Δανιήλ έτρεξαν πάλι στο βασιλιά και του υπενθύμισαν: «Ξέρεις, βασιλιά, ότι σύμφωνα με το νόμο των Μήδων και των Περσών καμιά απαγόρευση ή διάταγμα, που εκδίδεται από το βασιλιά, δεν μεταβάλλεται». Τότε ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν το Δανιήλ και να τον ρίξουν στο λάκκο των λεόντων (Δανιήλ 6,17). Και είπε στο Δανιήλ: «Ο Θεός σου, που τον λατρεύεις συνεχώς, ας σε σώσει». Αυτοί έφεραν ένα λιθάρι και το έβαλαν στο στόμιο του λάκκου και ο βασιλιάς το σφράγισε με τη σφραγίδα του και με τη σφραγίδα των μεγιστάνων του, για να μη κάνουν κάποιο μεγαλύτερο κακό στον Δανιήλ οι συκοφάντες του. Ήταν δηλαδή είδος όρκου. Μ᾿αυτό τον όρκο είχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ο βασιλεύς στα θηρία, παρά στους πονηρούς και κακούς ανθρώπους.

Μετά ο βασιλιάς πήγε στο παλάτι του και πέρασε τη νύχτα του άϋπνος, και νηστικός . Το πρωί σηκώθηκε πολύ νωρίς και πήγε τρέχοντας στο λάκκο με τα λιοντάρια. Όταν πλησίασε στο λάκκο, φώναξε με φωνή θλιμμένη στο Δανιήλ: «Δανιήλ, δούλε του αληθινού Θεού, που τον λατρεύεις συνεχώς, μπόρεσε αυτός να σε σώσει απ’ τα λιοντάρια;» Τότε ο Δανιήλ του απάντησε: «Βασιλιά, μακάρι να ζεις αιώνια! Πράγματι, ο Θεός μου έστειλε τον άγγελό του και έφραξε το στόμα των λιονταριών και δεν με έβλαψαν, γιατί είμαι αθώος απέναντί σου, βασιλιά, τίποτε κακό δεν έχω κάνει».

Ο βασιλιάς χάρηκε πάρα πολύ και διέταξε να βγάλουν τον Δανιήλ από το λάκκο. Κι ο Δανιήλ βγήκε έξω χωρίς να έχει πάθει το παραμικρό, γιατί έμεινε πιστός στο Θεό του. Μετά ο βασιλιάς διέταξε κι έφεραν τους ανθρώπους εκείνους, που είχαν συκοφαντήσει το Δανιήλ, και τους έριξαν στο λάκκο των λεόντων μαζί με τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Και πριν φτάσουν στο κάτω μέρος του λάκκου, τα λιοντάρια τους άρπαζαν και τους έσπαζαν τα κόκαλα.

Μετά ο βασιλιάς Δαρείος έστειλε γραπτό μήνυμα στους λαούς όλων των εθνοτήτων και των γλωσσών, που κατοικούσαν στην επικράτεια: «Μακάρι όλοι σας να έχετε πάντοτε πλουσία και αδιατάρακτο την ειρήνη! Εκδίδεται από μένα διαταγή σ’ όλη την επικράτεια του βασιλείου μου, οι άνθρωποι να φοβούνται και να σέβονται το Θεό του Δανιήλ, γιατί είναι Θεός που ζει και θα υπάρχει αιώνια. Η βασιλεία του δεν θα καταστραφεί ποτέ και η κυριαρχία του θα είναι παντοτινή. Αυτός σώζει κι ελευθερώνει και κάνει σημεία και θαύματα στον ουρανό και στη γη. Αυτός έσωσε και το Δανιήλ από τη δύναμη των λιονταριών».

Έτσι ο Δανιήλ ζούσε ευτυχισμένος όσον καιρό βασίλευαν ο Δαρείος και ο Κύρος στους Πέρσες.

Από τα βιβλία, π. Κλεόπα Ηλίε, Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα – Βιβλίο Α’, 2010 «Ο Προφήτης Δανιήλ», εκδ. «Ετοιμασία», Ι,Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα.

***

Ο Προφήτης Δανιήλ και οι 3 Παίδες εν καμίνω είχαν πάντα καλό λογισμό, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Σκολιοί γάρ λογισμοί χωρίζουσιν από Θεού. (Σοφ. Σολομώντος Α΄, 3)

Επισκεφθήκαμε κάποια μέρα το Γέροντα δυο-τρεις πατέρες κι εκείνος συνεχώς μας μιλούσε για το ότι πρέπει να έχουμε καλούς λογισμούς. Πήρε μάλιστα την Παλαιά Διαθήκη και μας διάβασε το κομμάτι εκείνο, που αναφέρεται στο βασιλιά Δαρείο, ο οποίος είχε ρίξει τον Προφήτη Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων (Δανιήλ Κεφ. Στ’. 14-28).

Μας σχολίασε ο Γέροντας το γεγονός, όταν ο Δαρείος το πρωί πήγε μόνος του και άνοιξε το λάκκο, για να δει αν τον έφαγαν τα λιοντάρια και ρώτησε:
«20 … Δανιήλ, ο δούλος του Θεού του ζώντος, ο Θεός σου, συ λατρεύεις ενδελεχώς, ει ηδυνήθη εξελέσθαι σε εκ του στόματος των λεόντων; 21 και είπε Δανιήλ τω βασιλεί βασιλεύ, εις τους αιώνας ζήθι…. 23 τότε ο βασιλεύς πολύ ηγαθύνθη επ’ αυτώ..» (Δαν. 6, 20-3).

Είπε ο Γέροντας:

-Αν ο προφήτης Δανιήλ είχε κακούς λογισμούς, θα του έλεγε:

-Δεν ντρέπεσαι λίγο, με έριξες να με φάνε τα λιοντάρια κι έχεις την αναίδεια τώρα να με ρωτάς τι κάνω;

Είχε όμως πάντα καλό λογισμό, για αυτό και ο Θεός «πληροφόρησε» και τα λιοντάρια ακόμη.

Όπως, επίσης, και οι Τρεις Παίδες (Δαν. Κεφ. Γ΄) όταν αδίκως τους έριξαν στην κάμινο, δεν είχαν λογισμούς εναντίον του Θεού, να λένε δηλαδή: «Γιατί, Θεέ μου, ενώ εμείς φυλάμε τους νόμους Σου, Εσύ αφήνεις να μας ρίξουν στην κάμινο;».

Τι έλεγαν όμως; Κατηγορούσαν τον εαυτό τους και δικαιολογούσαν το Θεό και έλεγαν:

«Ευλογητός ει, Κύριε ο Θεός των πατέρων ημών, και αινετός, και δεδοξασμένον το ονομά Σου εις τους αιώνας, 3 ότι δίκαιος ει επί πάσιν, οις εποίησας ημίν,…4 και κρίματα αληθείας εποίησας κατά πάντα, α επήγαγες ημίν,… ότι εν αληθεία και κρίσει επήγαγες ταύτα πάντα, διά τας αμαρτίας ημών. 5 ότι ημάρτομεν και ηνομήσαμεν αποστήναι από σου 6 και εξημάτομεν εν πάσι και των εντολών σου ουκ ηκούσαμεν, ουδέ συνετηρήσαμεν ουδέ εποιήσαμεν καθώς ενετείλω ημίν, ίνα ευ ημίν γεγένηται..» ( Δαν.Γ’-Προσευχή Αζαρίου και ύμνος των Τριών).

Βλέπετε, μας λέει ο Γέροντας, οι τρεις Παίδες τι καλό λογισμό είχαν, που ήταν συνδεδεμένος με την ταπεινοφροσύνη; Ένας καλός και ταπεινόφρων λογισμός κάνει τα λιοντάρια αρνάκια και την επταπλασίως καιομένη κάμινο τη μετατρέπει σε παραδεισένια δροσιά και αναψυχή. Όλα τα προβλήματά μας ἐτσι πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε: με υπομονή, καλό λογισμό και ταπείνωση, για να μπορεί να μας βοηθά η χάρη του Θεού».

από το βιβλίο: “Ο Γέρων Παϊσιος” – Ιερομόναχου Χριστόδουλου Αγιορείτου – Άγιον Όρος

Ας έχουμε την πίστη και την προσευχή του προφήτη Δανιήλ που ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Και αν από φθόνο ρίχτηκε στο λάκκο με τα λιοντάρια, αυτά όμως, με τη βοήθεια του Θεού, δεν τον πείραξαν, αφού ήλθε άγγελος για να τον προστατεύσει.

Ας μη φοβηθούμε τους σατράπες και τις ανθρώπινες διαταγές. Ας μη μείνει κανένας μακριά από το Θεό, για να μη χάσει το φως του από την επέλαση του τρομακτικού σκοταδιού των αλλοεθνών.

Ας μη φοβηθούμε τους υπηρέτες των ειδώλων των εθνών και των δρακόντων. Δεν µπορούν να μας κάνουν τίποτε, όταν έχουμε υπερασπιστή μας τον Δεσπότη του παντός.