«Ένα παιδί και πολύ είναι…»

Στυλιανός Καβάζης

«Ένα παιδί και πολύ είναι…»

Αυτή η φράση όσο και παράξενη εάν αντηχούσε πριν λίγες δεκαετίες πλέον ακούγεται όλο και πιο συχνά γύρω μας.Μια φράση που πολλές φορές λέγεται χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν να είναι κάτι αυτονόητο. Κι όμως, ίσως κρύβει μέσα της πολλά από τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της εποχής μας.

Πριν λίγες ημέρες, μια μαιευτική κλινική στην Καβάλα δημοσίευσε μια όμορφη και συγκινητική είδηση μια μητέρα,πρεσβυτέρα,σύζυγος Ιερέα έφερε στον κόσμο το 14ο παιδί της.Μια γυναίκα που για ακόμη μία φορά πέρασε το μεγάλο ταξίδι της εγκυμοσύνης, της αγωνίας, του πόνου, της υπομονής και τελικά της ανείπωτης χαράς να κρατήσει ένα νέο παιδί στην αγκαλιά της.Μια υπερπολυτεκνή οικογένεια υποδέχθηκε ένα ακόμη μέλος της.Μια στιγμή που θα περίμενε κανείς να γεμίσει με ευχές, χαμόγελα και σεβασμό.

Κι όμως…

Κάτω από αυτή τη δημοσίευση, αντί για μόνο λόγια χαράς και επιβράβευσης, εμφανίστηκαν δεκάδες σχόλια ειρωνικά, σαρκαστικά και υποτιμητικά.Σχόλια για τον αριθμό των παιδιών. Σχόλια για τις επιλογές της οικογένειας. Σχόλια που έφτασαν ακόμη και να αμφισβητούν ή να χλευάζουν.Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα..

Πότε χάσαμε τόσο πολύ την ικανότητά μας να σεβόμαστε τη διαφορετική επιλογή του άλλου;

Αυτή η γυναίκα δεν θα έπρεπε απλώς να γίνεται σεβαστή.Θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως παράδειγμα δύναμης, αντοχής, αφοσίωσης και προσφοράς.Προφανώς όχι επειδή όλοι πρέπει να κάνουν 14 παιδιά. Όχι επειδή κάθε οικογένεια πρέπει να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Αλλά επειδή σε μια εποχή που η οικογένεια δοκιμάζεται, που η μητρότητα συχνά αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο και που η ζωή πολλές φορές μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, μια γυναίκα που αφιερώνει τον εαυτό της στην ανατροφή τόσων παιδιών αξίζει κάτι περισσότερο από ειρωνεία.Αξίζει τουλάχιστον την ελάχιστη αναγνώριση.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια συζήτηση που είχε η γυναίκα μου με μια γνωστή της πριν λίγα χρόνια. Μια γυναίκα που είχε ένα παιδί, ενώ είχε τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις να αποκτήσει κι άλλα και η απάντησή της ήταν:

«Ένα παιδί και πολύ είναι».

Η φράση αυτή μου έχει μείνει μέχρι και σήμερα.

Όχι γιατί κάποιος δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει το μέγεθος της οικογένειάς του. Αυτό είναι αυτονόητο.Αλλά γιατί μου γεννά ένα ακόμη βαθύτερο ερώτημα.Τι ακριβώς σημαίνει «και πολύ είναι»;Υπάρχει άραγε επιλογή για λιγότερο; Μισό παιδί; Μισή ζωή;

Ή μήπως κάπου στην πορεία μάθαμε να βλέπουμε τον άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο όχι ως δώρο, αλλά ως βάρος, κόστος ή περιορισμό;

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.Από τη μία ειρωνευόμαστε μια γυναίκα που φέρνει στον κόσμο το 14ο παιδί της ενώ από την άλλη, ζούμε σε μια κοινωνία όπου η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται όλο και αργότερα.

Πλέον οι περισσότερες γυναίκες φτάνουν μετά τα 30, τα 35 ή ακόμη και τα 40 να αναζητούν τη μητρότητα. Δυστυχώς τότε πολλές φορές ξεκινά ένας δύσκολος αγώνας θεραπείες γονιμότητας, εξωσωματικές προσπάθειες, αγωνία, ψυχική και οικονομική δοκιμασία.Φυσικά, κάθε γυναίκα έχει τη δική της ιστορία. Κανείς δεν γνωρίζει τις προσωπικές δυσκολίες, τις συνθήκες και τις αποφάσεις ενός άλλου ανθρώπου.

Όμως ως κοινωνία αξίζει να αναρωτηθούμε..

Μήπως κάπου στην πορεία χάσαμε την αξία της οικογένειας; Μήπως θεωρήσαμε ότι η ζωή μπορεί πάντα να περιμένει; Μήπως ξεχάσαμε ότι η γονιμότητα δεν είναι κάτι δεδομένο;

Ωστόσο υπάρχει ακόμη μια βαθύτερη αντίφαση.

Σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει εξαιρετικά σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα,στα όρια της επιβίωσης,σε μια χώρα όπου οι γεννήσεις μειώνονται συνεχώς ενώ εδώ και χρόνια γίνονται αναφορές για δεκάδες χιλιάδες διακοπές κύησης κάθε χρόνο με εκτιμήσεις που σε ορισμένες αναφορές ξεπερνούν τις 120.000 ετησίως.Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάμε για 1 εκατομμύριο εν δυνάμει Έλληνες την δεκαετία στα καλάθια των αχρήστων.

Πίσω από κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχει ένας άνθρωπος, μια ιστορία, μια πραγματικότητα. Δεν γνωρίζουμε όλες τις συνθήκες και δεν μπορούμε να κρίνουμε τον πόνο ή τις δυσκολίες του άλλου.

Όμως δεν μπορούμε και να αγνοήσουμε το μεγάλο ερώτημα.Τι αξία δίνουμε τελικά στη ζωή;

Πώς γίνεται από τη μία να αγωνιούμε για την υπογεννητικότητα και από την άλλη να αντιμετωπίζουμε μια μητέρα που ανοίγει την αγκαλιά της σε μια νέα ζωή σαν κάτι που πρέπει να σχολιαστεί ειρωνικά;Για έναν άνθρωπο της πίστης και της παράδοσης, η ζωή δεν είναι αριθμός.Δεν είναι στατιστική. Δεν είναι οικονομική εξίσωση.Είναι μυστήριο. Είναι δώρο. Είναι μια μοναδική ψυχή.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν είναι να αποδεχθούμε τις επιλογές των άλλων, αλλά να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια μέσα μας.

Γιατί πολλές φορές είναι πιο εύκολο να σχολιάσουμε, να ειρωνευτούμε και να μειώσουμε μια διαφορετική επιλογή ζωής, παρά να αναρωτηθούμε τι πραγματικά μας ενοχλεί.

Μήπως κάποιες φορές η κριτική προς τον άλλον γίνεται ένας τρόπος να κρύψουμε τις δικές μας ανασφάλειες; Μήπως η απαξίωση μιας διαφορετικής πορείας γίνεται ένας τρόπος να δικαιολογήσουμε τις δικές μας επιλογές;

Είναι πιο εύκολο να πούμε: «Είναι υπερβολικό». «Δεν γίνεται». «Γιατί τόσα παιδιά;»

Παρά να σταθούμε απέναντι σε ένα δύσκολο ερώτημα..

Μήπως αυτό που μας ενοχλεί δεν είναι η επιλογή του άλλου, αλλά το ότι μας θυμίζει κάτι που εμείς δεν τολμήσαμε, δεν μπορέσαμε ή δεν επιλέξαμε;

Η ζωή του άλλου δεν είναι καθρέφτης για να τον καταδικάσουμε.Ίσως είναι ένας καθρέφτης για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό, πριν υψώσουμε το δάχτυλο της κριτικής, ας χαμηλώσουμε λίγο τη φωνή της έπαρσης.

Γιατί μια μητέρα που κρατά στην αγκαλιά της το 14ο παιδί της δεν μας ζητά να αντιγράψουμε τη ζωή της.Μας θυμίζει απλώς κάτι που η εποχή μας κινδυνεύει να ξεχάσει.

Η ζωή δεν είναι βάρος.

Η αγάπη δεν είναι υπερβολή.

Η προσφορά δεν είναι κάτι που πρέπει να χλευάζεται.Να είναι γερή η μητέρα. Να είναι γερή η οικογένεια. Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με υγεία, αγάπη και δύναμη.

Και μακάρι όλοι μας να βρούμε το θάρρος όχι μόνο να κρίνουμε λιγότερο τους άλλους, αλλά να κοιτάξουμε περισσότερο την καρδιά μας.

Στυλ. Καβάζης 

Η Χώρα αντιμετωπίζει
λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα.

Πηγή:
https://www.facebook.com/photo/?fbid=28113229824936297&set=a.664654790220504