Νέο βήμα στην εμπορευματοποίηση του νερού, νέα βάρη για χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά

Αναμφίβολα
αυτές τις μέρες ένα από τα θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα είναι η νέα
νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, που στην ουσία προβλέπει την ένταξη
εκατοντάδων δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης (ΔΕΥΑ) στις ανώνυμες
εταιρίες ΕΥΔΑΠ ΑΕ
και ΕΥΔΑΘ ΑΕ.

Γρηγόρης Λιονής

Η
κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει το σχέδιο νόμου σαν “συμμάζεμα” της
κατάστασης, προσπαθώντας να συγκαλύψει την πραγματικότητα. Το λεγόμενο
«συμμάζεμα» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ολοκληρωτική λειτουργία των
δικτύων ύδρευσης και άρδευσης ολόκληρων περιοχών με κριτήριο το κέρδος των
ομίλων, μεταφέροντας το συνεχώς αυξανόμενο κόστος, μεγάλο μέρος του οποίου
προκύπτει από το υπέρογκο κόστος του ρεύματος, στους κατοίκους των περιοχών
αυτών. Με άλλα λόγια, αφού το πανάκριβο πράσινο ρεύμα εκτόξευσε τα χρέη των
δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης, τώρα ιδιωτικοποιούνται και
μεταφέρονται στις ανώνυμες εταιρίες -και μάλιστα με διαδικασίες εξπρές
ελάχιστης διαφάνειας- οι οποίες για να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους θα
πολλαπλασιάσουν το κόστος ύδρευσης. Σημειώνεται δε πως σε πολλές από
τις περιοχές αυτές, το κόστος ύδρευσης είναι πολλαπλάσιο, γιατί συχνά
περιλαμβάνει και εξωτερικούς χώρους (κήπους κ.ά.). Η προώθηση του νομοσχεδίου
θα οδηγήσει σε δραστικές αυξήσεις στην τιμή του νερού και στο κόστος
των νέων συνδέσεων για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους ολόκληρων
περιοχών και σε χιλιάδες μικρούς επαγγελματίες, που δραστηριοποιούνται στις
περιοχές αυτές.

Η
κυβέρνηση χρησιμοποιεί επίσης τη γνωστή “καραμέλα” της κλιματικής αλλαγής και
της ανάγκης «εξοικονόμησης» του πολύτιμου νερού. Όμως τα κυβερνητικά
επιχειρήματα αποδεικνύονται σαθρά, αν σκεφτεί κανείς πως τα όποια φαινόμενα
«έλλειψης» νερού, δεν οφείλονται σε κάποια φυσική τάξη των πραγμάτων, αλλά σε
μια συστηματική κρατική πολιτική δεκαετιών, που όχι απλά δεν παίρνει κανένα
μέτρο για να αυξήσει τη συγκράτηση του νερού της βροχής, όπως για παράδειγμα
ορεινά έργα ή κατάλληλα φράγματα, αλλά αντίθετα προωθεί ενεργά μια πολιτική για
τη διαχείρισης των δασών και των ορεινών όγκων, αποτέλεσμα της οποίας είναι η
αποψίλωση των ορεινών όγκων και οι καταστροφικές πυρκαγιές με δραστικά αρνητικά
αποτελέσματα στο «πόσο νερό έχουμε».

Οι
εξελίξεις αυτές δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία», όπως προσπαθούν να τις
εμφανίσουν κυρίως οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Είναι, πρακτικά,
εγγεγραμμένες στην πολιτική της ΕΕ για το νερό και το περιβάλλον. Η βασική
οδηγία 60/2000 κάνει λόγο για την «ανάκτηση κόστους» και την «τιμολόγηση του
νερού» σαν εργαλείο για τον περιορισμό της κατανάλωσης, ενώ με αυτή τη
κατεύθυνση «συμμορφώνονται» τα εθνικά σχέδια διαχείρισης του νερού, όλων των
κυβερνήσεων τόσο του ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα (το σχέδιο του 2016), όσο και της ΝΔ.
Παράλληλα, η μετατροπή σε ΑΕ, η ιδιωτικο-οικονομική λειτουργία και η σημερινή
μετοχοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΘ, δεν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής μιας
κυβέρνησης, αλλά αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης πορείας των τελευταίων ετών.

Στην
ουσία, πρόκειται για την πορεία αξιοποίησης της ύδρευσης και της άρδευσης ως
πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας που περνάει μέσα από την εμπορευματική
τιμολόγηση του νερού και τη αξιοποίηση των δικτύων σαν αντικείμενα επενδύσεων
από ομίλους. Και τελικά είναι μια ακόμα έκφανση της πολιτικής της ΕΕ, που αφορά
την εμπορευματοποίηση ολοένα και διευρυνόμενων πλευρών της κοινωνικής ζωής, για
να βρουν κερδοφόρα διέξοδο τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια των ομίλων. Το σχέδιο
νόμου για τις ΔΕΥΑ δίνει τελικά συγκεκριμένη μορφή σε ένα δεδομένο και
προδιαγεγραμμένο περιεχόμενο.

Γι’
αυτό και το ΚΚΕ δεν περιορίζει την κριτική του μόνο στην προφανή καταγγελία και
καταψήφιση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου που θα φέρει μεγάλες αυξήσεις σε
εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκών νοικοκυριών, αλλά οργανώνει τον αγώνα ενάντια στη
στρατηγική της ΕΕ για το νερό, στο νομοθετικό πλαίσιο της σημερινής και των
προηγούμενων κυβερνήσεων, που υπηρετούν τους μεγάλους ομίλους θυσιάζοντας την
ανάγκη του λαού για φτηνό, ποιοτικό, ελεγμένο νερό. Τελικά για να σταματήσει
αυτή η πορεία εμπορευματοποίησης, πρέπει να δυναμώσει η πάλη στον δρόμο της
σύγκρουσης και της ανατροπής, με πιο δυνατό το ΚΚΕ, που βρίσκεται μπροστά σε
αυτόν τον αγώνα.

Ο
Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕΗ
Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα.