Ν. Ι. Αντωνιάδης: ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Νίκος Ι. Αντωνιάδης

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ενώ όλα άρχισαν στην Αθήνα, όπως είναι λογικό αφού
εγώ ζω εδώ, στον Διόνυσο, και είμαι από το 1993 μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου
Αθηνών, γρήγορα στην πορεία φάνηκε ότι η Θεσσαλονίκη θα γινόταν η δεύτερη
πατρίδα μου, αν όχι η πρώτη.

Πάρα πολλοί οι λόγοι από την αρχή, στην εξέλιξη της
μάχης προστέθηκαν και άλλοι. Τα περισσότερα εγκλήματα στα νοσοκομεία που
κατήγγειλα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στις 19 Ιουλίου 2021,
διαπράχθηκαν στην Θεσσαλονίκη.

Και αν θα έπρεπε να φύγουμε από την Θεσσαλονίκη, πάλι
στα βόρεια θα πάμε. Η πρώτη διάσωση ασθενούς στις κλινικές Covid-19 έγινε στην
Αλεξανδρούπολη. Από τις πρώτες δραματικές ιστορίες ήταν αυτές στην Δράμα. Εκεί,
στην Δράμα, μεταξύ άλλων, αντιμετώπισα την άρνηση να παραδώσουν τα νοσοκομεία
τους ιατρικούς φακέλους των νεκρών «από κορωνοϊό» στους συγγενείς τους. Διότι
ήταν …μολυσμένοι. Και διότι ζητούσαν πιστοποιητικά περί …μη δημοσιεύσεως
διαθήκης, λες και οι ιατρικοί φάκελοι ήταν οικόπεδα και έπρεπε να ξέρουν αν
τους άφηναν οι νεκροί στους κληρονόμους.

Ένα μήνα μου πήρε να τελειώσω με την άρνηση αυτή.

Στη συνέχεια αντιμετώπισα την αντίστοιχη άρνηση για
νεκροτομές. Εκεί ήταν όλο το σύστημα απέναντι. Εκεί χρειάστηκε παραπάνω χρόνος.
Και με ένα βούλευμα Συμβουλίου Εφετών, τελείωσα και με αυτό. Όπως και με το να
θάβουν του νεκρούς κανονικά όταν πέθαιναν σε κλινικές Covid-19 και ήταν στον
θάνατό τους αρνητικοί. «Έσκισα» ουκ ολίγες σακούλες και έγιναν κηδείες
κανονικές με ανοιχτά φέρετρα χωρίς αστροναύτες.

Τα θεμέλια της πρώτης και μοναδικής ποινικής
διαδικασίας για το έγκλημα των εγκλημάτων, μπήκαν στην Θεσσαλονίκη. Εκεί ήταν ο
πυρήνας των πραγματικών ειδικών, και εκεί έγραφαν νυχθημερόν τον Ιούλιο του
2021 την αναφορά που επέδωσα με δικαστικό επιμελητή στις 5 Αυγούστου 2021 σε
όλες τις αρμόδιες αρχές. Η αναφορά αυτή που προειδοποιούσε ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟΤΕ για τις
βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και -κυρίως- τις μακροπρόθεσμες τρομακτικές
συνέπειες του μαζικού πολλαπλού τρυπήματος του πληθυσμού. Η αναφορά που ακύρωνε
ΑΠΟ ΤΟΤΕ το άλλοθι ότι «δεν γνωρίζαμε», για όταν θα ερχόταν η ώρα της
λογοδοσίας.

Μία ώρα που ΤΩΡΑ έρχεται. Γιατί, όπως έγραψα και στην
προηγούμενη ανάρτηση, όταν μιλάμε για τέτοιας κλίμακας εγκλήματα, η κάθαρση δεν
έρχεται από την μία μέρα στην άλλη. Απαιτείται τεράστια προσπάθεια, κάποιες
στιγμές πέρα από τις ανθρώπινες αντοχές, χρειάζεται υπομονή και επιμονή,
χρειάζεται να αντέξεις και να παραμείνεις όρθιος στις επιθέσεις που
νομοτελειακά θα δεχθείς παλεύοντας με τα θηρία μόνος σου, ακόμα και όταν
επιχειρήσουν να σε δολοφονήσουν και να πρέπει να γίνουν ανατροπές στις
εισαγγελικές αρχές και να έρθει η ανώτερη να αναγνωρίσει ότι πράγματι ήταν
απόπειρα δολοφονίας και να ασκηθεί η ποινική δίωξη, ώστε οι επιθέσεις και ο
κανιβαλισμός από τα συστημικά Μ.Μ.Ε., οι δικογραφίες και οι συλλήψεις, το
παρακράτος του διαδικτύου, τα ανοίγματα των τραπεζικών λογαριασμών σου και οι
έφοδοι των κλιμακίων της ΑΑΔΕ με εισαγγελείς, και άλλα τόσα, να φαντάζουν χάδια
μπροστά στην απόπειρα να σε σκοτώσουν.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω με την ανάρτησή μου
αυτή είναι ότι αγαπώ την Θεσσαλονίκη, και να στείλω και την δική μου αγάπη σε
όλους αυτούς, περισσότερους από την Αθήνα, που με σταματούν στον δρόμο για να
μου σφίξουν το χέρι, οι περισσότεροι με βαθιά συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια.

Και το έζησα ξανά αυτό από την Κυριακή το βράδυ μέχρι
την Τρίτη το πρωί, όταν για μία ακόμα φορά ανέβηκα με το αυτοκίνητο στην
Θεσσαλονίκη.

Γιατί ανέβηκα;

Για την δικογραφία κατά των «ειδικών».

Για την ποινική δίκη του φθινοπώρου [μην περιμένετε
ημερομηνίες πλέον… αρκεί μία απόπειρα…], για τον θάνατο του Κυριάκου Θεοχαρίδη.

Για την ποινική διαδικασία για το μαζικό έγκλημα.

Θεσσαλονίκη.

Αγαπημένη…

Η
Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα.

Πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=1042311265360793&set=a.102215572703705