Γράφει ο “Παρακαταθικός” Ο τύπος του «λυκοποιμένα», που αναφέρεται στην Αγία Γραφή, απαντάται πολλές φορές στην εκκλησιαστική ιστορία Το κοπάδι των προβάτων, το θέρος και ο έμπειρος βοσκός Το καλοκαίρι ένα κοπάδι πρόβατα κινδυνεύει κυρίως από τη ζέστη, την έλλειψη νερού, τα παράσιτα και τα αρπακτικά. Η υψηλή θερμοκρασία προκαλεί θερμικό στρες, με αποτέλεσμα τα ζώα να τρώνε λιγότερο, να κουράζονται πιο εύκολα και να μειώνεται η παραγωγικότητά τους. Η αφυδάτωση είναι επίσης σοβαρός κίνδυνος, ιδιαίτερα όταν το νερό δεν είναι αρκετό, δεν είναι καθαρό ή δεν βρίσκεται κοντά στο κοπάδι. Τους θερινούς μήνες αυξάνονται και τα παράσιτα, όπως τσιμπούρια, μύγες και εντερικά παράσιτα, ενώ σε αρκετές περιοχές παραμονεύουν και αρπακτικά. Ένας έμπειρος τσοπάνης ξέρει να προλαμβάνει αυτά τα προβλήματα πριν γίνουν σοβαρά. Φροντίζει να βόσκει το κοπάδι νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα, όταν η ζέστη είναι πιο ήπια, και να υπάρχει πάντα σκιά στο μεσημέρι. Δίνει μεγάλη σημασία στο νερό, φροντίζοντας να είναι άφθονο, καθαρό και διαθέσιμο σε περισσότερα από ένα σημεία. Επίσης, διαλέγει προσεκτικά τα βοσκοτόπια, αποφεύγοντας ξερά, καμένα ή πολύ εκτεθειμένα μέρη, και δεν πιέζει τα ζώα με άσκοπες μετακινήσεις μέσα στη ζέστη. Παράλληλα, ελέγχει συχνά το κοπάδι για σημάδια κόπωσης ή αρρώστιας, όπως λαχάνιασμα, αδυναμία ή ζώα που απομονώνονται. Προσέχει και την πρόληψη των παρασίτων, ενώ λαμβάνει μέτρα για την προστασία από αρπακτικά, όπως καλή περίφραξη, επιτήρηση ή σκύλους φύλαξης, όπου χρειάζεται. Με απλά λόγια, ο καλός τσοπάνης δεν περιμένει να εμφανιστεί το πρόβλημα· οργανώνει το κοπάδι και το περιβάλλον του έτσι ώστε να το αποφεύγει. Πότε ένας ποιμένας χαρακτηρίζεται λυκοποιμένας; Θα μπορούσαμε να πούμε πως ένας ποιμένας παύει «αυτεπαγγέλτως» να είναι πραγματικός ποιμένας, όταν δεν προστατεύει το ποίμνιο, αλλά το βλάπτει. «Λυκοποιμένας» λέγεται ο ποιμένας που: – εκμεταλλεύεται τους πιστούς, – τους παραπλανά με ψεύδη ή αιρέσεις, – αδιαφορεί για την πνευματική τους φροντίδα, – ενεργεί για ίδιον όφελος αντί για το καλό του ποιμνίου. Ενώ ο καλός ποιμένας θυσιάζεται για τα πρόβατα, ο λυκοποιμένας μοιάζει με λύκο μεταμφιεσμένο σε ποιμένα – φαίνεται ότι τα προστατεύει, αλλά στην πράξη τα οδηγεί στην καταστροφή. Ποιοι χαρακτηρίζονται ως λύκοι βαρείς που απειλούν τη λογική ποίμνη του Χριστού; Στην εκκλησιαστική γλώσσα έτσι χαρακτηρίζονται όσοι δρουν σαν πνευματικοί καταστροφείς του ποιμνίου: ψευδοδιδάσκαλοι, αιρετικοί, διαστροφείς της Ορθόδοξης διδασκαλίας και γενικά όσοι σπέρνουν την πλάνη μέσα στην κοινότητα. Η φράση παραπέμπει κυρίως σε ανθρώπους που: – διαστρέφουν το Ευαγγέλιο, – παρασύρουν τους πιστούς μακριά από την αλήθεια, – χρησιμοποιούν το θρησκευτικό κύρος για αλλότριους σκοπούς – ή καταλύουν την ενότητα και την ειρήνη της Εκκλησίας. Από την εκκλησιαστική ιστορία ποιοι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία; – Απάντηση: Στην εκκλησιαστική ιστορία, τέτοιοι χαρακτηρίζονται συνήθως όσοι θεωρήθηκαν φορείς αίρεσης ή σοβαρής πλάνης: ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Ευτυχής, ο Μακεδόνιος, ο Σεβήρος, ο Μονοθελήτης Σέργιος και, σε μεταγενέστερα πλαίσια, πρόσωπα του εικονοκλαστικού αγώνα. Η λογική είναι ότι δεν μιλάμε απλώς για διαφωνία, αλλά για διδασκαλία που τραυμάτισε την πίστη ή το ποίμνιο. Ποιο το αξίωμα του καθενός από αυτούς στην εποχή του; – Άρειος: πρεσβύτερος της Αλεξάνδρειας. – Νεστόριος: πατριάρχης/αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. – Ευτυχής: αρχιμανδρίτης μοναστηριού στην Κωνσταντινούπολη. – Μακεδόνιος Α΄: επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και, σε παλαιότερη χρήση, πατριάρχης/αρχιεπίσκοπος της ίδιας έδρας. – Σεβήρος Αντιοχείας: πατριάρχης Αντιοχείας. – Σέργιος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως: πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Οι κακοδοξίες και οι αιρέσεις τους – Άρειος – δίδασκε ότι ο Υιός είναι κτίσμα και όχι ομοούσιος με τον Πατέρα. Η Εκκλησία το καταδίκασε ως Αρειανισμό. – Νεστόριος – ολίσθησε στον χωριστικό δυοφυσιτισμό, ώστε η διδασκαλία του θεωρήθηκε ότι διαιρεί τον ένα Χριστό (διαιρετική Χριστολογία). Η Εκκλησία το καταδίκασε ως Νεστοριανισμό. – Ευτυχής – υποστήριζε τέτοια ενότητα μετά την ενανθρώπηση, ώστε η ανθρώπινη φύση του Χριστού έμοιαζε να απορροφάται (συγχυτική Χριστολογία). Η Εκκλησία το καταδίκασε ως Ευτυχιανισμό. – Μακεδόνιος Α΄ – συνδέθηκε με άρνηση της πλήρους θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Η διδασκαλία αυτή καταδικάστηκε ως Μακεδονιανισμός. – Σεβήρος Αντιοχείας – εξέφρασε τη μιαφυσιτική παράδοση της Αντιοχείας/Αλεξανδρείας, όμως αυτή κρίθηκε εκτός της ορθόδοξης χριστολογικής διατύπωσης από τη Χαλκηδόνα και μετά. – Σέργιος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως – συνδέθηκε με τον μονοθελητισμό, δηλαδή την άποψη μιας θελήσεως στον Χριστό. Τι θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας όλοι Το αξίωμα του Επισκόπου δεν παγιώνει τον εκάστοτε κληρικό που ανέρχεται σε αυτό. Αντιθέτως πολλαπλασιάζει την ευθύνη του ενώπιον του Κυρίου. Στις μέρες μας οι Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι επιδίδονται σε μια σειρά από πράξεις και λόγους που δεν ακολουθούν την διδασκαλία της Εκκλησίας. Τολμούν με ανεξήγητη παρρησία να διατυπώνουν προσωπικές τους θέσεις που δεν απαντώνται πουθενά στην Αγία Γραφή και κυρίως δεν αποτελούν διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Τα δόγματα παραμερίζονται ως στιβαρές και αλύγιστες ξεπερασμένες θέσεις μιας άλλης εποχής, ενώ στη δική μας εποχή απαιτείται, σύμφωνα με την αντορθόδοξη μεταπατερική διδασκαλία, ευελιξία, ευλυγισία και οπωσδήποτε νέο λεξιλόγιο. Ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα τους έτσι ώστε, ενώ στις επισκοπικές εκλογές υπάρχει σαφές παρασκήνιο, μετά την εκλογή επικαλούνται τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Ενώ ψηφίζονται ομόφωνα (ακόμα και αντορθόδοξες/αντιπατερικές) προτάσεις του εκάστοτε Πατριάρχη ή Αρχιεπισκόπου, μία πρακτική που θα ζήλευαν ολοκληρωτικά καθεστώτα, επικαλούνται τη Συνοδικότητα. Οι σύγχρονοι Αρχιερείς καλλιεργούν το Πρωτείο και το Αλάθητο του Επισκόπου στην πράξη, και προφασίζονται (ξανά) τη Συνοδικότητα. Επιβάλλουν την Δεσποτοκρατία και κάνουν έκκληση για ειρήνη και ενότητα. Στοιχειωδώς θα έπρεπε να τρέμουν με τα παραδείγματα των αιρετικών προκατόχων τους. Ο πιστός λαός, η λογική ποίμνη του Κυρίου θα πρέπει να μεριμνά, να αγωνίζεται αγώνα διπλό: Να μεριμνά και να φροντίζει το έσωθεν του ποτηρίου, με την προσευχή την μετάνοια και την εξομολόγηση, αλλά και να αγρυπνά για τα δόγματα και όλα τα ζητήματα πίστεως, ασκώντας έλεγχο με σεβασμό και κόσμιο τρόπο αλλά πάντα αταλάντευτα και με σθένος. Στην Κατάνυξη αγωνιζόμαστε με την ευχή του μακαριστού και ομολογητή Γέροντά μας παπα-Νικόλα Μανώλη, στο πλευρό του ομότιμου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβυτέρου π.Θεοδώρου Ζήση και των συν αυτώ Πατέρων, με το έσχατο μέτρο που δίδουν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, την Διακοπή Μνημόνευσης – Αποτείχιση του Επισκόπου ο οποίος κηρύσσει φανερά πλάνες και αιρέσεις, προ Συνοδικής διαγνώσεως. Τον δρόμο αυτό βαδίσανε και οι Άγιοι Πατέρες στην εποχή τους, προκαλώντας την αφύπνιση του Ορθόδοξου κόσμου, ώστε να συζητηθεί η περίπτωση σε μια Ορθόδοξη Σύνοδο που θα καταδικάσει τις αιρετικές διδασκαλίες και τους κληρικούς που τις υποστηρίζουν. Καλόν ομολογιακό αγώνα, έως τέλους! Πηγές: – Britannica, λήμματα Arius, Nestorius, Eutyches, Macedonius, Severus of Antioch, Sergius I – The Oxford Dictionary of the Christian Church Η Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα. Πηγή: https://katanixi.gr/o-tsopanis-kai-ta-provata-o-poimin-o-kalos-kai-i-logiki-toy-poimni/ Πλοήγηση άρθρων Πνεύμα αδελφοσύνης στα δέντρα και όχι στους αγέννητους ανθρώπους! Δικαίωμα ζωής και ανάπτυξης στα δέντρα και όχι στα έμβρυα! Νεότερες υπηρεσίες του Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως στον Οικουμενισμό και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.