«Ὅποιος δέν ἔχει νά φάη καί νά κοιμηθῆ, ἄς ἔλθει ἐδῶ»-Σοφία Παναγιωτίδου, μία ἁγία γυναῖκα τῆς Καστοριᾶς Γεννήθηκε τό 1912 στήν Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου. Καταγόταν ἀπό εὔπορη οἰκογένεια. Οἱ γονεῖς της, Ἰωάννης Κυριλλίδης καί Ἀθηνᾶ, κατά κόσμον πλούσιοι καί εὐγενεῖς, εἶχαν τό σπιτικό τους πάντα ἀνοιχτό γιά κάθε ἀνάγκη πρός τόν πλησίον τους. Ὅταν ἡ Σοφία ἦταν στόν Πόντο μικρή, ἡλικίας 6-7 ἐτῶν, συνέβη ἕνα θαῦμα. Μία Τουρκάλα πιστή γυναῖκα, ζητᾶ ἀπ’ τήν μικρή Σοφία νά τῆς φέρη χῶμα ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Προφήτη Ἠλία. Αὐτή ἐπειδή ἦταν μικρούλα, ξέχασε. Ἡ Τουρκάλα τήν ρωτᾶ: «Σοφία, ἔφερες τό χῶμα πού σοῦ ζήτησα, παιδί μου;». Ἡ γυναῖκα αὐτή ἦταν τυφλή καί πίστευε πώς, ἄν ἔβαζε στά μάτια της ἀπ’ τό ἁγιασμένο τοῦτο χῶμα, θά μποροῦσε νά ξαναδῆ! Ἡ Σοφία γιά νά μήν τήν στενοχωρήση, παίρνει ἀπ’ τό κατώφλι τῆς Τουρκάλας χῶμα καί τῆς τό δίνει, καί ὤ! τοῦ θαύματος!!! Ἡ Τουρκάλα ξαναβρῆκε τό φῶς της. …Ἡ κυρα-Σοφία ἦταν ἄνθρωπος τῆς προσφορᾶς, ἐλεήμων ψυχή μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς της. Ἀπό μαρτυρίες τῆς ἀγαπητῆς φίλης καί γνωστῆς της ἀπό τό 1984 ἐθελόντριας Προϊσταμένης τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ Καστοριᾶς κυρίας Κογιώνη Καίτης: «ἡ Σοφία ἦταν γι’ αὐτούς ὁ ἀρχηγός τοῦ Σώματος. Τό κτίριο τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ Καστοριᾶς στεγάζεται μέχρι καί σήμερα ἀπέναντι ἀπό τό σπίτι τῆς κυρα-Σοφίας. Πρωΐ-πρωΐ τόν χειμώνα ἡ Σοφία ἀνάβει τήν σόμπα τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, γιά νά βροῦν ζέστη γιατροί καί νοσοκόμοι. Τούς ἑτοιμάζει ζεστό τσάϊ τίς κρύες ἡμέρες τοῦ χειμῶνα, ἐνῶ τό καλοκαίρι δροσερό νεράκι. Τό κουζινάκι ἀπό πίσω, γι’ αὐτήν εἶχε γίνει τό μέσον ἑτοιμασίας γιά τίς ἀγαθοεργίες της. Ἐκεῖ ἑτοίμαζε κρεμοῦλες καί ρυζόγαλα γιά τους ἀρρώστους τοῦ Γηροκομείου καί τοῦ Νοσοκομείου τῆς πόλης. Ἐκεῖ γέμιζε τό ψυγεῖο τοῦ Ἑρυθροῦ Σταυροῦ μέ μπουκάλια κρύο νερό, γιά νά τρέχη μέ τήν εὐλογημένη τσαντούλα της, νά προσφέρη κάθε Τετάρτη στή Λαϊκή ἀγορά στίς ψυχές πού δούλευαν ἐκεῖ. Τό ἴδιο βέβαια ἔκανε καί παλαιότερα μέ τήν βοήθεια ἀπ’ τίς νυφούλες της, ὅπως τίς ἀποκαλοῦσε. Γέμιζε δηλαδή τά ψυγεῖα τους καί τό πρωΐ ἔτρεχε νά ξεδιψάση τόν κόσμο τῆς Λαϊκῆς ἀγορᾶς. Ὅλο αὐτό πού συνέβαινε μέ τά μπουκάλια τοῦ νεροῦ, ἦταν ἕνα δικό της τάμα πού εἶχε κάνει ὡς παιδί στόν Πόντο. Ἐκεῖ ἡ Σοφία ἐρχόμενη ἀπό τόν Πόντο στήν Ἑλλάδα, ἔμεινε διψασμένη γιά πάρα πολλές ὧρες καί παρακαλοῦσε τήν μαννούλα της γιά λίγο νεράκι. Τότε ἕνας φιλότιμος καί πονόψυχος Τοῦρκος, ἔδωσε ἀπ’ τό παγούρι του στήν μικρή Σοφία καί ξεδίψασε. Ἀπό τότε ὑποσχέθηκε νά μήν ἀφήση ἄνθρωπο διψασμένο στήν ζωή της». Ἡ Σοφία νήστευε αὐστηρά, ἀγαποῦσε τήν Ἐκκλησία καί φρόντιζε γι’ αὐτήν. Ἔπαιρνε μία μικρή σύνταξη τοῦ ΟΓΑ τήν ὁποία βέβαια σκορποῦσε ἁπλόχερα στούς φτωχούς. Τόν ἑαυτό της δέν τόν σκεπτόταν καθόλου. Οἱ νύφες της τῆς ἀγόραζαν τά πάντα, ἀλλά αὐτή δέν κρατοῦσε τίποτε γι’ αὐτήν. Τά μοίραζε σ’ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Ἡ εὐλογημένη τσαντούλα της γέμιζε εὐλογίες πολλές γιά τό Νοσοκομεῖο καί τό Γηροκομεῖο. Ρωτοῦσε τούς ἀρρώστους τί χρειάζονται, κι αὐτή τούς τό πρόσφερε ἀπό καρδίας. Τήν περίμεναν μέ χαρά. Τούς ἔκοβε τά νύχια, τούς ἔπλενε, τούς πρόσφερε ὅ,τι εἶχαν ἀνάγκη. Μία φορά ἔβγαλε τά ροῦχα της γιά νά ντύση μία γιαγιά πού ἔφευγε ἀπ’ τό νοσοκομεῖο. Αὐτή φόρεσε τήν στολή τοῦ νοσοκόμου καί φυσικά μή μπορώντας νά κάνη ἀλλοιῶς, ἔφτασε στό σπίτι της μέ τό ἀσθενοφόρο. Ὁ ὁδηγός τοῦ ἀσθενοφόρου τήν γνώριζε καλά καί δέν μποροῦσε νά τῆς χαλάση χατίρι. Μία κρύα ἡμέρα τοῦ χειμώνα, κάποιος περίμενε στά ΚΤΕΛ τῆς Καστοριᾶς, πού μέχρι καί σήμερα βρίσκονται λίγο πιό κάτω ἀπό τό σπίτι τῆς Σοφίας. ὁ ἄνθρωπος, λοιπόν, αὐτός δέν φοροῦσε παλτό καί φαινόταν νά κρυώνει. Ἡ Σοφία πού τόν παρακολουθοῦσε ἀπό τό παράθυρο τοῦ δωματίου της, πού ἔβλεπε στά ΚΤΕΛ, ἔβγαλε ἀπ’ τήν ντουλάπα της τό καλό παλτό τοῦ ἀντρός της, τοῦ Ἡρακλῆ, καί κατέβηκε νά τοῦ τό δώση. Ὅταν κάποια στιγμή τό ἀναζήτησε ὁ ἄνδρας της, αὐτή μέ τόν μοναδικό της τρόπο τοῦ λέει: «Κάπου Ηρακλή θά τό ξέχασες, ἔχω πολύ καιρό νά τό δῶ». Εἶχε 6 βιβλιάρια κρυφά, τά ὁποῖα τά εἶχε ἀναθέσει σέ μία κυρία γιά 6 ὀρφανά παιδιά. Ἐπί πλέον μέ τήν βοήθεια τῆς Ἐκκλησίας βοήθησε κάποιο ἄλλο ὀρφανό στόν γάμο του, ἀγοράζοντας ἔπιπλα καί ἠλεκτρικά. Τιμήθηκε γιά τήν προσφορά της ἀπ’ τόν Ἑρυθρό Σταυρό μέ τιμητική πλακέττα, ἄν καί τέτοιου εἴδους ἐκδηλώσεις δέν τήν ἀνάπαυαν καθόλου. Κάποια στιγμή, εἶπε στήν κυρία Καίτη Κογιώνη: «Ἀπό ἐδῶ καί πέρα δέν θά μπορῶ νά προσφέρω στό Σῶμα, γιατί ἔταξα στόν μεγάλο μου γυιό Γεώργιο τήν καμπάνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου τοῦ χωριοῦ μου». Ὁ γυιός της Γεώργιος Παναγιωτίδης ἔχτισε στήν εἴσοδο στό χωρίο Μελάνθιο, στήν περιοχή Γυαλόγα Μελανθίου, 24 χιλ. ΝΔ τῆς Καστοριᾶς Ναό, πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Ἐγκαινιάστηκε τό 1991 ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Καστοριᾶς κ. Γρηγόριο τόν Γ΄ καί ἀπό τό 2008 λειτουργεῖ ὡς γυναικεῖο Μοναστήρι, ὅπου ἐγκαταβιώνουν δύο μοναχές, ἡ γερόντισσα Γαβριηλία, ἡ ὁποία εἶναι καί Ἡγουμένη καί ἡ ἀδελφή Ἰλαρία. Τά ἐγκαίνια τῆς Ἱερᾶς Μονῆς πραγματοποιήθηκαν στίς 19/07/2008, ἀπό τόν Μητροπολίτη μας κ. Σεραφείμ. Τό Καθολικό τῆς Μονῆς ἀποτελεῖ μία ὄμορφη σταυροειδής βασιλική μέ τροῦλλο, ἕνα πραγματικό στολίδι γιά τό χωριό Μελάνθιο καί τόν Νομό μας…. Εἶπε στήν κυρία Καίτη Κογιώνη, ἄν ὁ Θεός πάρη πρῶτα τόν Ἠρακλή, θά βάλω μία ἐπιγραφή ἔξω ἀπό τό σπίτι μου, πού νά γράφη: «Ὅποιος δέν ἔχει νά φάη καί νά κοιμηθῆ, ἄς ἔλθει ἐδῶ». Κοίμιζε ἀστέγους κάτω ἀπό τό διαμέρισμά της, χωρίς νά γνωρίζη ὁ ἄντρας της καί τά παιδιά της πού ἔμεναν στήν ἴδια οἰκοδομή. Εἶχε μετατραπῆ τό ὑπόγειο τοῦ σπιτιοῦ της σέ μικρό πανδοχεῖο. Τούς πρόσφερε φαγητό, νερό, σκεπάσματα. Κάποιες φορές τούς πήγαινε σέ κοντινό ξενοδοχεῖο καί τους πρόσφερε ὡς καλός Σαμαρείτης τά πάντα, ἔτσι ὥστε νά μήν γίνη ἀντιληπτή. Δέν ὑπῆρχε ἄνθρωπος, πού νά περάση ἀπό τό σπίτι της καί νά μήν τοῦ προσφέρη ἔστω κι ἕνα ποτήρι νερό. Ἀγαποῦσε τά ζῶα. Τάϊζε τά πουλάκια καί μυρμηγκάκια. Μάλωνε τούς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ της, ἄν εὕρισκε στά σκουπίδια φαγητό, ψωμί ἤ ὁ,τιδήποτε φαγώσιμο. Ἄνοιγε τίς σακοῦλες μέ τά εὐλογημένα χεράκια της καί ἔψαχνε μήπως καί πεταχτεῖ ὁ,τιδήποτε. Ἔτρωγε τίς μασημένες μπουκιές τῶν ἄλλων στό τραπέζι, γιά νά μήν πεταχτοῦν. Δέν σιχαινόταν καθόλου. «Νά μήν σιχαίνεσαι, ἔλεγε, εἶναι ἁμαρτία». Τά ψιχουλάκια ἀπό τό τραπέζι τά μάζευε στήν ποδιά της καί τάϊζε τά πουλάκια. Μέ τήν ἐγγονή της Κυριακή τοῦ Ἰωάννη, προστάτευε τά ἀδέσποτα ζῶα καί τά φρόντιζε μέ ἀγάπη. «Νά, ἐδῶ θά τά ἔχωμε, θά τά ταΐζωμε καί θά τά δίνωμε νεράκι». (Σέ ἕνα μέρος κοντά στήν Ἐκκλησία τῆς γειτονιᾶς Πέτρου καί Παύλου). Δίπλα ἀκριβῶς ἀπό τόν Ἑρυθρό Σταυρό, βρίσκεται τό Ἐκκλησάκι τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, τό ὁποῖο καί φρόντιζε. Ἄναβε τά καντήλια. Τό ἄνοιγε καί τό ἔκλεινε ἡ ἴδια. Πολύς κόσμος μέχρι καί σήμερα σταματᾶ ν’ ἀνάψη τό κεράκι του καί νά προσευχηθῆ ζητώντας τήν βοήθεια τῶν Ἁγίων. Διηγεῖται ἡ ἐγγονή της Σοφία: «Καμμιά φορά μ’ ἔπαιρνε καί μένα μαζί της. Θυμᾶμαι ὡς παιδί, ἔβλεπα μέ φόβο καί τρόμο τήν εἰκόνα πού παρουσιάζεται ἡ κόλαση! «Ἐδῶ, παιδί μου θά βρεθοῦν, ὄσοι δέν μετανοήσουν», μοῦ ἔλεγε ἡ γιαγιά μου. Ὅταν ὁ ἄντρας της τῆς ἔδινε χρήματα γιά νά ψωνίση γιά τήν ἴδια κάποια ροῦχα, αὐτή ἀγόραζε «εἰκονικά» σέ συνεργασία μέ τόν ἰδιοκτήτη τοῦ καταστήματος κ. Ἀϊβανούλη Παντελῆ, πού ὑπεραγαποῦσε. Ἔδινε τά χρήματα καί τά ροῦχα, πού ἀγόραζε γι’ αὐτήν καί ὕστερα ἀγόραζε ἄλλα ροῦχα καί τά μοίραζε στους φτωχούς. Τέτοιου εἴδους συνεργασία εἶχε πολλές φορές μέ τόν κ. Παντελῆ. Ἡ χαρά της ἦταν ἡ βοήθεια πρός τόν συνάνθρωπο. Δοτική, ἁπλῆ, μέ μεγάλη καρδιά πρός ὅλους. Κάθε φορά πού περνοῦσε ἀπό Ἐκκλησία μέ τόν ἐγγονό της Νικόλαο, ἔλεγε: «Ἐδῶ εἶναι ἄγγελος Κυρίου, νά τόν χαιρετᾶς καί νά φεύγης». Ὁ ἐγγονός της Ἡρακλῆς Παναγιωτίδης τοῦ Γεωργίου, ὁ πρῶτος ἐγγονός τῆς οἰκογενείας, μοῦ εἶπε ὅτι ὅταν ἦταν 14 ἐτῶν παιδί, εἶδε τήν γιαγιά νά γυρνᾶ στό σπίτι ξυπόλυτη καί τήν ρωτᾶ: «Ποῦ εἶνα τά παπούτσια σου γιαγιά;». Κι αὐτή τοῦ λέει: «Νά, ἦταν μία ἐκεῖ στά φανάρια (λίγο πιό κάτω ἀπο τό σπίτι της) καί τά ἔβγαλα καί τῆς τά ἔδωσα παιδί μου». Ἀπόσταση 200 μέτρων. Ὅταν πιά μεγάλωσε ὁ Νικόλαος καί ὁδηγοῦσε, τοῦ εἶπε: «Κάθε φορά πού θά συναντᾶς ἄνθρωπο στόν δρόμο σου, νά σταματᾶς καί νά τόν παίρνης». Ἡ γιαγιά πολλές φορές σταματοῦσε τά αὐτοκίνητα γιά νά τήν μεταφέρουν εἴτε στό Νοσοκομεῖο, εἴτε ὁπουδήποτε ἀλλοῦ χρειαζόταν. Ὁ μεγάλος της ὁ γυιός Γεώργιος, ὅταν ἀκόμη στήν Ἑλλάδα οἱ μπανάνες ἦταν ἀπαγορευμένες, ἔφερε μέσῳ κάποιου γνωστοῦ του ἀπό τήν Γερμανία ὁλόκληρο κιβώτιο. Αὐτή τίς πῆρε καί τίς μοίρασε σέ ἄλλους. «Τά παιδιά μας, εἶπε, μποροῦν νά μεγαλώσουν καί χωρίς μπανάνες!». Στόν ἐγγονό της Ἡρακλῆ γυιό τοῦ Ἰωάννη, εἶπε: «Ὅταν θά σέ ρωτοῦν ποιόν παπποῦ ἤ γιαγιά ἀγαπᾶς περισσότερο, ἐσύ θά λές ὅλους τό ἴδιο, γιά νά μήν στενοχωριέται κανείς». Αὐτό βέβαια τοῦ τό εἶπε, γιατί ὅταν τόν ρώτησαν ποιόν παπποῦ ἀγαπᾶ, αὐτός σάν παιδί, ἐνῶ ἦταν κι ὁ ἄλλος παπποῦς μπροστά, εἶπε τόν Ἡρακλῆ! Διηγεῖται ὁ κ. Ζήσης Μαλέας: «Πόση καλωσύνη ἔκρυβε μέσα της αὐτή ἡ γριούλα! Κάποτε τυχαία, τήν συνάντησα στόν δρόμο φορτωμένη μέ ροῦχα κι ἄλλα πράγματα. –Γιά ποῦ, κυρία Σοφία, φορτωμένη πρωΐ-πρωΐ; σταμάτησα καί τήν ρώτησα. -Πάω στό Νοσοκομεῖο. Ἤμουν χτές, πῆρα τά ροῦχα ἀπό μία κακομοίρα καί ἀνήμπορη, πού δέν ἔχει κάποιον δικό της καί πρέπει νά τῆς τά πάω. Τά ἔχω πλυμένα καί σιδερωμένα. »Αὐτό ἔγινε ἀφορμή νά γνωριστοῦμε μέ τήν κυρία Σοφία καλύτερα. Εἶναι ἀμέτρητες οἱ φορές πού πηγαίνουμε τρόφιμα καί ροῦχα καί τά ἀφήνουμε ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ ἀποδέκτη, γιά τόν ὁποῖο πρωτίστως γνωρίζαμε ὅτι ἔχει ἀνάγκη.» Θά μποροῦσα νά γράψω καί νά μήν τελειώνω καμμιά φορά καί νά γεμίσω ὁλόκληρα βιβλία μέ τίς τόσες θεοπρεπεῖς πράξεις της καί καλωσύνες. Καί πάλι ὁ Θεός ν’ ἀναπαύση τήν ψυχή της καί ἄς γίνωνται τά ἔργα της παράδειγμα πρός ὅλους μας καί μάλιστα σήμερα πού ἔχει ἀνάγκη περισσότερο ὁ κόσμος ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Παρέλειψα κάτι τό χαρακτηριστικό γιά τήν ἴδια. Ὅταν μιλοῦσε γιά τόν πόνο τοῦ κάθε συνανθρώπου μας, δάκρυζε, μέ τόσα δάκρυα, πού ἐντυπωσίαζε τόν κάθε συνομιλητή της. Καί ὅταν ρωτοῦσες ΄΄ἄν εἶναι δικό σου, πολύ δικό σου ἄτομο΄΄, ἡ κυρία Σοφία ἀπαντοῦσε: ΄΄Ὄχι, ἀλλά δέν παύει νά εἶναι συνάνθρωπός μας καί πρέπει νά κάνωμε κάτι τό καλό, γιά νά ἁπαλύνωμε τήν ψυχή του καί τόν πόνο του΄΄»… Ὁ κ. Ἰωάννης Ε. Δημητρόπουλος, ὑπάλληλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, θυμᾶται: «… Ὅ,τι γράφεται στούς Μακαρισμούς, τοῦτο πράττει ἡ Σοφία. Ἐπισκέπτεται ἀσθενεῖς, προικίζει ἄπορα κορίτσια, φροντίζει πεινασμένους, χρηματοδοτεῖ ἀναγκαιότητες. Τό πιό σημαντικό. Μή γνωρίζοντας ἡ δεξιά της, τί πράττει ἡ ἀριστερά.». Ὁ Γενικός Ἀρχιερατικός τῆς Μητροπόλεως Καστορίας πρωτοπρεσβύτερος Φώτιος Λεβέντης, μαρτυρεῖ: «Ἐγνώρισα τήν ἐνορίτισσά μου, μακαρίτισσα Σοφία Παναγιωτίδου, σύζυγος τοῦ Ἡρακλέους. Ἦταν ἀφοσιωμένη γυναῖκα στήν Ἐκκλησία μας καί συνεργάτης στά ἔργα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας τοῦ Χριστοῦ. »Σάν ἐφημέριος, συνεργάστηκα μαζί της σέ πολλά θέματα καί πρῶτα-πρῶτα στήν φιλανθρωπία. Ἔτρεχε ἀπο σπίτι σέ σπίτι καί βοηθοῦσε πολλούς φτωχούς ἀδελφούς μας. Χαρακτηριστικά, βοηθοῦσε πολλά ὀρφανά κορίτσια νά παντρευτοῦν καί τά προίκιζε. ΄΄Παπα-Φώτη, τό τάδε κορίτσι πρέπει νά τό βοηθήσωμε΄΄, μοῦ ἔλεγε. Μέ πρωτοβουλία δική της πηγαίναμε στά καταστήματα καί ἀγοράζαμε ψυγεῖο-κουζίνα-πλυντήριο κ.τ.λ., γιά νά προικίσωμε τό κορίτσι καί πολλά ἄλλα. Πήγαινε κρυφά ἔξω ἀπό τῶν πτωχῶν τίς πόρτες καί κρεμοῦσε τσάντες μέ κρέας καί ψώνια διάφορα. Κάτω δε ἀπό τήν πόρτα τούς ἔρριχνε φακελλάκι μέ χρήματα, γιά βοήθεια. Πηγαίναμε στό Γηροκομεῖο καί στό Νοσοκομεῖο γιά βοήθεια στούς ἀσθενεῖς. Ξενυχτοῦσε στά κρεββάτια ἀσθενῶν πού δέν εἶχαν συνοδό καί τούς ἔκανε συντροφιά. Μοῦ ἔλεγε νά συμβουλεύσω τόν Ἡρακλῆ νά μήν την φωνάζη, γιατί δέν ἤξερε οὔτε αὐτός τό ἔργο της καί τήν προσφορά της. Τῆς ἔλεγα ὅτι ὁ Ἡρακλῆς δέν φωνάζει, γιατί δέν θέλει νά πηγαίνης νά βοηθᾶς, ἀλλά γιά νά μήν σοῦ συμβῆ τίποτα τό βράδυ. »Ἦταν μία ἁγία γυναῖκα. Τήν συναντοῦσα τό καλοκαίρι στήν ἀγορά νά μοιράζη κρύο νερό στους ἀνθρώπους. Περιέθαλπε στό σπίτι της ἡλικιωμένους καί ἀνήμπορους. Κοινωνοῦσε τακτικά (συνεχῶς κάθε Κυριακή) καί ἐξομολογεῖτο. Εἶχε ἄπειρη ἀγάπη γιά ὅλους καί ἀνεξικακία. Ὁ Θεός νά τήν κατατάξη στήν τρυφή τοῦ Παραδείσου. Ἀμήν». Ἡ Σοφία ὅταν πήγαιναν μοναχές νά ψωνίσουν στό μαγαζί τοῦ συζύγου της Ἡρακλῆ, ἔπαιρνε κρυφά χρήματα ἀπό τό συρτάρι καί τίς ἔδινε, καί στό τέλος τίς ἔδινε μέ τά ψώνια καί ὅλα τά χρήματα πού εἶχαν πληρώσει. Τό 1986 πού ἐγχειρίστηκε στό στομάχι της, ὁ γιατρός εἶπε ὅτι ἔχει ἕξι μῆνες ζωή ἀκόμα. Ὁ Θεός ὅμως τῆς χάρισε ἀκόμη ἕξι χρόνια προσφορᾶς καί βοήθειας. Ὅταν τήν πῆγαν στήν Θεσσαλονίκη στόν γιατρό γιά ἐξέταση, αὐτή ἔδειχνε νά μήν νοιάζεται καί τόσο, οὔτε νά ἀγωνιᾶ. Σκεφτόταν τήν ἐπιστροφή, σάν κάτι νά τήν περίμενε πίσω. Εἶχε τόσα νά σκεφτῆ καί νά τρέξη στήν Καστοριά, πού ἡ ὑγεία της δέν τήν ἀπασχολοῦσε καθόλου. Πρίν ἀρρωστήση, ἔλεγε: «Ἐμένα ὁ Θεός δέν μοῦ ἔστειλε κάποια ἀρρώστεια». Φάρμακα δέν πῆρε στήν ζωή της. Πέρασε ἀγόγγυστα τήν ἀρρώστεια της, δοξάζοντας τόν Θεό, χωρίς πραγματικά νά ταλαιπωρήση κανέναν γύρω της. Στήν ἐγγονή της Ἀρετή Παναγιωτίδου καί ἀδελφή μου, εἶπε: «Ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά ἐμᾶς καί ἐγώ τώρα θά παραπονεθῶ;». Στόν ἐγγονό της Νικόλαο Παναγιωτίδη τοῦ Γεωργίου, ὅταν τήν ρώτησε ἄν πονάη, εἶπε: «Ὅποιον ἀγαπάει ὁ Κύριος παιδεύει». Μέ τό κομποσχοίνι στά χέρια της προσευχόμενη συνεχῶς στό κρεββάτι, δεχόταν φίλους καί συγγενεῖς. Κάποια ἡμέρα τήν ἐπισκέφθηκε ὀ μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κ. Ἀντώνιος, μέ τόν ὁποῖο διατηροῦσε πολύ καλές σχέσεις, ὅπως καί μέ ὅλους τούς Μητροπολίτες τῆς Καστοριᾶς. Μόλις μπῆκε στό δωμάτιό της, εἶπε: «Ἦρθα, μαννούλα μου, νά πάρω τήν εὐχή σου, τέτοιες μαννοῦλες κάθε 100 χρόνια γεννιοῦνται…». Λίγο πρίν κοιμηθῆ, ἄφησε τήν παρακάτω διαθήκη στά παιδιά της, ὑπαγορεύοντάς την σέ κάποια κυρία, γιατί δέν γνώριζε ἡ ἴδια οὔτε τό ὄνομά της νά γράφη. Τήν παρακάλεσε νά μήν τήν παραδώση, μέχρι πού ὁ Θεός θά τήν πάρη κοντά Του. Ἔγραφε στήν διαθήκη της: «Ἀγαπητές μου νυφούλες καί ἀγαπημένα μου παιδιά, χρήματα δέν ἔχω καθόλου. Τά χρήματα πού σᾶς ἔδειξα, (400.000) δέν ἤτανε δικά μου. Τά δικά μου χρήματα, πού ἔπαιρνα ἀπό τήν σύνταξη, τά ἔδινα γιά τήν ψυχή μου καί γιά τήν δική σας ὑγεία. Χῶμα νά πιάνετε, παιδιά μου, χρυσάφι νά γίνεται. Μέ ἀπέραντη ἀγάπη, ἡ μητέρα σας Σοφία». «Ἐγώ Πέμπτη θά φύγω», ἔλεγε. Πράγματι στίς 30 Ἰουλίου 1992 σέ ἡλίκία 80 ἐτῶν, ἡμέρα Πέμπτη, φτερούγησε ἡ ψυχούλα της στόν οὐρανό. Παρέδωσε τό πνεῦμα της στίς 5:00΄ ἡ ὥρα τό ἀπόγευμα…. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα τό σῶμα της ἦταν ἀκόμα ζεστό. Τά παιδιά της μέ τό ἴδιο χέρι της, τῆς ἔκαναν τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ στό σῶμα της… Ἕνα ἀπό τά 9 ἐγγόνια της βρίσκεται ἀπό τό 2000 στό περιβόλι τῆς Παναγίας μας. Εἶναι μοναχός καί προσεύχεται γιά ὅλους μας». Αἰωνία της ἡ μνήμη. Ἀμήν. [(Ὁ βίος της γράφτηκε ἀπό τήν ἐγγονή της Σοφία). Από το βιβλίο: “Ασκητές μέσα στον κόσμο” (Τρίτος τόμος), σελ.153-. Εκδότης Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος» Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής. Απρίλιος 2020].. https://www.hristospanagia.gr/ἀσκητές-μέσα-στόν-κόσμο-γ-σοφία-πανα/ *** Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)-Τραγικός ο κόσμος! Δεν ξέρει τί θέλει, τί κάνει, πού βαδίζει!… Τώρα η ατμόσφαιρα της γης είναι γεμάτη από μίσος εναντίον Εκείνου…. το μίσος είναι διάχυτο στην ατμόσφαιρα. Φυλάξτε την απόφασή σας να ακολουθήσετε τον Χριστό… Με την λογική της εντολής “αγαπάτε τους εχθρούς υμών “, είμαστε εκτεθειμένοι στο μίσος του άρχοντος του κόσμου τούτου, διότι παρά το γεγονός ότι είμαστε κατά το δυνατόν σωστοί στη συμπεριφορά μας, και μόνη η παρουσία μας του είναι ανυπόφορη. Με κάποιον αόρατο τρόπο αισθανόμαστε αυτή την ατμόσφαιρα. Έχουμε εμπειρία των μεγάλων καταιγίδων. Γνωρίζετε ότι το βαρόμετρο, με την κίνηση της βελόνας του, δείχνει τις αλλαγές της ατμοσφαιρικής πιέσεως που προμηνύουν καταιγίδες. Αυτό μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σαν εικόνα, για να μιλήσουμε για την πνευματική ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει. Πράγματι, έχετε όλοι την εμπειρία μιας θλίψεως που δεν έχει εμφανή λόγο, αυτή η θλίψη οφείλεται στην γενική ατμόσφαιρα στην οποία ζούμε. Θυμηθείτε αυτό που είπε ο Γέροντας Σιλουανός σε έναν πνευματικό πατέρα που τον επισκέφθηκε:” Δεν μου αρέσει να διαβάζω εφημερίδες και να μαθαίνω τα νέα τους. Δεν μαθαίνεις από αυτές την αλήθεια για όσα συμβαίνουν, με την προσευχή όμως γνωρίζει κανείς τις πραγματικές ανάγκες του κόσμου “. Καταλαβαίνετε αυτή την κατάσταση; Είθε με τις προσευχές σας για όλο τον κόσμο να αισθανθείτε τις θλίψεις και τα βάσανα χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων. Προσέξτε την ευαισθησία της καρδιάς σας. Και τώρα πάλι το ίδιο μοτίβο: Βρισκόμαστε κάτω από την πίεση του μίσους εναντίον του Χριστού, εναντίον του Δημιουργού μας. Ο Χριστός είπε:” Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε “. Στον κόσμο αυτό θα έχετε δυσκολίες, θλίψεις κλπ. Είναι αναπόφευκτο. Εμείς οι μοναχοί σηκώνουμε στους ώμους μας αυτό τον σταυρό, αυτή τη σύγκρουση του κόσμου με τον Χριστό. ομιλία 28, σελ. 314-7 Στις ημέρες μας η “αποκτήνωση” του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις. Η έκπτωση από την αυθεντική χριστιανική πίστη έχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι η «αποστασία». Φοβάμαι λοιπόν ότι μόνο η αύξηση των συμφορών μπορεί τώρα να οδηγήσει τους ανθρώπους στα παθήματα εκείνα που θα φανούν πραγματικά κρίσιμα, και τα οποία θα διεγείρουν σ’ αυτούς πάλι την ικανότητα να αντιληφθούν την πρωταρχική τους φύση κατ’ εικόνα Θεού. Τότε θα βασιλεύσει η ειρήνη στη γη. Όσο όμως οι άνθρωποι παραμένουν όμοιοι με τα άγρια θηρία, δεν πρέπει να αναμένουμε ειρήνη επάνω στη γη. Είναι μάταιες όλες οι προσπάθειες με τις οδούς της διπλωματίας και με άλλα παρόμοια μέσα για την αποτροπή της συμφοράς του πολέμου. Είναι πρωτίστως απαραίτητη η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, απαραίτητη η “ανθρωποποίηση” του θηριώδους αυτού κόσμου. (Γράμματα στη Ρωσία.) Σας προσκαλώ σε υπομονή, σε προσεκτική κατάσταση προσευχής με την ακατάπαυστη αναζήτηση του θελήματος του Θεού. Είθε να μας βοηθήσει ο Κύριος με το Πνεύμα το Άγιο να παραμείνουμε στο φως των εντολών Του. Και πάλι, προσκαλώντας σας σε όλα αυτά, θα σας παρακαλέσω να θυμάστε όλα τα θαύματα της Πρόνοιας του Θεού, η οποία μακροθύμησε απέναντι μας ως τώρα. Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς». Για πολλά χρόνια έχω στην ψυχή μου τον διχασμό: Από τη μια πλευρά είμαι γεμάτος από ενθουσιασμό και αγαθή έκπληξη μπροστά στον άνθρωπο, ενώ από την άλλη γεμίζω θλίψη και πικρή ”έκπληξη” για την αγριότητα και σκληρότητα των ανθρώπων. Και όταν προσεύχομαι για τον κόσμο, τότε πάσχω στην προσευχή, προπαντός από την επίγνωση ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν την αγάπη του Θεού, αλλά την απορρίπτουν με ισχυρογνωμοσύνη και προτιμούν το σκότος αντί του Φωτός. Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας. Κατά τη διάρκεια εβδομήντα χρόνων οι ουμανιστές-κομμουνιστές καταδίωκαν την Εκκλησία και τον Χριστό, έχοντας τη συνείδηση ότι ενεργούν δίκαια. Τελικά όμως συνετρίβησαν αυτοί και όχι ο Χριστός. Έτσι θα γίνει με κάθε λαό, με κάθε άνθρωπο που πολεμά τον Χριστό. Όλος ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια Του, στην Εξουσία Του: ”ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς”(Ματθ. 28,18). Ο κόσμος που μας περιβάλλει ζει σήμερα περισσότερο δυναμικά παρά άλλοτε. Αλλά όσο πιο πολλή κίνηση υπάρχει στον κόσμο, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να φυλάξουμε χριστιανική συνείδηση. Προσβαλλόμαστε από παντού, απ’ όλα τα είδη των αντιλήψεων που ταράσσουν την επιφάνεια της ζωής μας. Στις θύελλες της εποχής μας αρμόζει πάντοτε να γρηγορούμε. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σας ζητώ: Ακούτε το λόγο του Ευαγγελίου, «γρηγορείτε» και πάψτε να είστε παιδιά! Μην αφήνετε τα πράγματα του κόσμου να σκορπίζουν το νου σας. Συγκεντρώστε όλη την προσοχή σας, αφιερώστε όλη την ενέργεια σας σε μια ζωή που ν’ ανταποκρίνεται στο πνεύμα των εντολών του Ευαγγελίου. Η παρατηρούμενη σε όλο τον κόσμο πνευματική κρίση άραγε δεν είναι προετοιμασία προς μία νέα μεγάλη αναγέννηση; Και αυτό είναι δυνατόν να έλθει σαν ισχυρή πλημμύρα, σαν εκτυφλωτική αστραπή στο σκότος του μεσονυκτίου. Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού. Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος. Πρέπει να στοχεύουμε στον Ίδιο τον Θεό, στο πρόσωπό Του, δηλαδή σ’ εκείνο που είναι πάνω απ’ όλα, για να δώσουμε στο σώμα μας, που κλίνει στην αδράνεια, την φορά προς το αιώνιο. Όταν ο νους και η καρδιά μας στρέφονται προς τον Θεό, όλα γίνονται εύκολα. Χωρίς τη δυναμική αυτή κίνηση προς τον Θεό, η ζωή χάνει το νόημά της. Όταν μιλούμε για την παρουσία του Θεού στο πνεύμα μας, δε σημαίνει ότι βλέπουμε τον Θεό, αλλά ότι ο Θεός μας βλέπει. Ιδού η ορθή στάση: Ενεργούμε ενώπιον του Θεού που είναι παρών και μας κοιτάζει. Η πνευματική μας πρόοδος εξαρτάται κυρίως από τη στάση μας. Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό! Είθε ο Θεός να σας δώσει τη δύναμη να κρατήσετε το πνεύμα, το νου και την καρδιά σας στο Πνεύμα του Χριστού. Τότε ο,τιδήποτε και αν συμβεί θα μπορεί πολύ γρήγορα βαθιά να μεταμορφωθεί. Αυτό που ήταν ανιαρό και αποθαρρυντικό θα εξαφανισθεί, μεταμορφωμένο από τον πόθο σας να είστε εκεί όπου είναι ο Χριστός, ο Θεός σας. Από το βιβλίο: «Περί Πνεύματος και Ζωής», Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1995 *** Προφητική Επιστολή για τα χρόνια της αποστασίας του Αγίου Ανατολίου του Νεωτέρου της Όπτινα (1927) «… Όπως λέει ο Απόστολος (Β Τιμ. 3,1-6) λόγω της έλλειψης της ευσέβειας, στις Εκκλησίες θα εμφανιστούν αιρέσεις και σχίσματα, κι όπως προείπαν οι άγιοι Πατέρες, στους θρόνους των ιεραρχών και τα μοναστήρια θα υπάρχουν άνδρες αδόκιμοι και άπειροι στην πνευματική ζωή. Γι αυτό θα εξαπλωθούν παντού αιρέσεις και θα πλανήσουν πολλούς ανθρώπους. Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πανουργία για να ελκύση στην αίρεση, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Δεν θα ξεκινήσει κατ’ ευθείαν να απορρίπτει τα δόγματα περί της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του Ιησού Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να νοθεύει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και το πραγματικό τους πνεύμα, όπως παρεδόθηκαν σε μας από τους Αγίους Πατέρες εν Πνεύματι Αγίω. Λίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πονηρίες του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή. Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες τους παντού. Οι ευλαβείς θα καταφρονώνται. Αλλά ο Κύριος δεν θα αφήσει τους δούλους Του χωρίς προστασία, και στην άγνοια. Ο Κύριος είπε: «από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς» (Ματθ 7,16.), ότι από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε, και έτσι, από τους καρπούς τους καθώς και από τις ενέργειες των αιρετικών, προσπαθήστε να τους διακρίνετε από τους αληθινούς ποιμένες. Αυτοί είναι πνευματικοί κλέφτες, λεηλατούντες τη πνευματική ποίμνη, και θα εισέλθουν στο μαντρί (την Εκκλησία), σκαρφαλώνοντας με άλλο τρόπο, ‘’αναβαίνοντες αλλαχόθεν’’ (και όχι από την πύλην) χρησιμοποιώντας βία και καταπατώντας τους νόμους του Θεού. Ο Κύριος τους αποκαλεί ληστές (Ιωαν. 10,1). Πράγματι, το πρώτο έργο τους θα είναι η καταδίωξη των αληθινών ποιμένων, η φυλάκιση και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατο γι’ αυτούς να διαρπάσουν το ποίμνιο. Γι’ αυτό το λόγο παιδί μου, όταν δεις την καταπάτηση της πατερικής παραδόσεως, και των θείων εντολών στην Εκκλησία, των εντολών που ορίσθηκαν από το Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να κρύβουν την ασέβειά τους, ή να στρεβλώνουν την αγία Πίστη ανεπαίσθητα, προκειμένου να επιτύχουν καλύτερα την εξαπάτηση και σαγήνευση των απείρων στα δίχτυα τους. Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων, αλλά εναντίον όλων των δούλων του Θεού, διότι όλοι όσοι θα καθοδηγούνται από την αίρεση δεν θα υποφέρουν την ευσέβεια. Να αναγνωρίζης αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την σφοδρή αγάπη τους και δίψα για την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, παντού ενσπείροντες έχθρα και κακοήθεια. Γι’ αυτό ο Κύριος είπε ότι οι καρποί τους θα τους κάνουν γνωστούς. Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον συνάνθρωπό τους και είναι υπάκουοι στην Εκκλησία. Οι Μοναστές θα ταλαιπωρηθούν υπερβολικά από τους αιρετικούς, και η μοναχική ζωή θα καταφρονηθεί. Τα Μοναστήρια θα αποδυναμωθούν, ο αριθμός των μοναχών θα μειωθεί, και αυτοί που θα παραμείνουν θα υποφέρουν από βία. Αυτοί που μισούν την μοναχική ζωή, έχοντας μόνο την εμφάνιση της ευσεβείας, θα αγωνίζονται να προσελκύσουν τους μοναχούς με το μέρος τους, υποσχόμενοι σ’ αυτούς προστασία και κοσμικά αγαθά (ανέσεις), και απειλώντας αυτούς που τους αντιτίθενται με εξορία. Αυτές οι απειλές θα προκαλέσουν μεγάλη απόγνωση στους ολιγοψύχους, αλλά εσύ παιδί μου, να χαίρεσαι για το ότι έχεις ζήσει μέχρι αυτό τον καιρό, επειδή τότε οι πιστοί που δεν θα έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους, μόνο επειδή θα έχουν μείνει σταθεροί στην πίστη, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου: Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω κα’ γώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Ουρανοίς (Ματθ. ι-32). Να φοβάσαι τον Κύριο παιδί μου. Να φοβάσαι μη χάσεις το στεφάνι που ετοιμάστηκε για σένα, να φοβάσαι μη ριχτείς από το Χριστό στο σκότος το εξώτερο και στα αιώνια βάσανα. Στάσου γενναίος στην πίστη, και αν είναι αναγκαίο, υπόμεινε διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου και οι άγιοι Μάρτυρες και οι Ομολογητές θα βλέπουν τον αγώνα σου με χαρά. Αλλά αλλοίμονο στους μοναχούς εκείνες τις ημέρες που θα είναι δεμένοι με περιουσίες και πλούτη, οι οποίοι για την αγάπη της «ειρήνης» (άνεσης) θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν στους αιρετικούς. Θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους, λέγοντας: «Εμείς διατηρούμε και σώζουμε το Μοναστήρι και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει». Οι ταλαίπωροι και τυφλοί αυτοί δεν αντιλαμβάνονται καθόλου ότι μέσα από την αίρεση οι δαίμονες θα εισέλθουν στο Μοναστήρι, και κατόπιν δεν θα είναι ένα άγιο μοναστήρι, αλλά μόνο γυμνοί τοίχοι, από όπου η Χάρη θα έχει απομακρυνθεί. Αλλά ο Θεός είναι ισχυρότερος από τον εχθρό, και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους του. Πάντα θα υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί μέχρι τέλους του αιώνος τούτου, μόνο που θα προτιμούν να ζουν σε απομονωμένους και ερημικούς τόπους. Να μην φοβάσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβάσαι την ολέθριο αίρεση, γιατί μας γυμνώνη από την θεία χάρη και μας χωρίζει από τον Χριστό. Αυτός είναι και ο λόγος γιά τον οποίο ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να θεωρούμε τους αιρετικούς σαν Χριστοκαπήλους και ειδωλολάτρες. Και έτσι παιδί μου ενδυναμού με την χάρη του Ιησού Χριστού. Σπεύδε με χαρά να ομολογήσεις υπέρ της πίστεως και να υπομείνεις θλίψεις σαν καλός στρατιώτης του Κυρίου Ιησού Χριστού (Β’ Τιμ. β’, 1-3), ο οποίος είπε «γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β’, 10). Εις Αυτόν συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι ας είναι η δόξα, τιμή και κράτος εις αιώνας αιώνων. Αμήν. (Από το St. Anatoly of Optina “Last times and now” collection of writtings, Orthodox Life magazine Volume 43 – Issue No. 3, 1993) *** Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης Αν κανείς γνωρίση την αλήθεια, προβληματίζεται και ταρακουνιέται. Πονάει για την σημερινή κατάσταση, προσεύχεται και προσέχει να μην πέση σε παγίδα. Σήμερα ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Προφήτης για να το καταλάβη. Τα πράγματα προχωρούν τακ-τάκ. Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει. Γι’ αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή. Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια». Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;». Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση. Γι’ αυτό λέει και στο Ευαγγέλιο ότι για τους εκλεκτούς θα κολοβωθούν οι ημέρες (1). – Γέροντα, πέστε μας κάτι για τον Αντίχριστο. – Ας πούμε μια φορά για τον Χριστό… Όσο μπορούμε να είμαστε κοντά στον Χριστό. Αν είμαστε με τον Χριστό, τον Αντίχριστο θα φοβηθούμε; Μήπως το αντίχριστο πνεύμα δεν υπάρχει τώρα; Το κακό ούτως ή άλλως το κάνει το αντίχριστο πνεύμα. Και αν γεννηθή και ένα αντίχριστο τέρας και κάνη μερικά μπανταλά, θα γελοιοποιηθή στο τέλος. Θα συμβούν όμως γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά-σιγά αρκετά αρχίζουν να βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από πόσα χρόνια! Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση! Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθη «ο υιός της απωλείας»2. Θα γίνη τρελλοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατή, θα ξεσηκωθή κάθε κράτος να κάνη ό,τι του λέει ο λογισμός. Ο Θεός να βάλη το χέρι Του, τα συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια, που να μας βοηθήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούργιο. Θα βλέπουμε να γίνωνται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα-τάκα. Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία. Γι’ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήση εδώ στην γή. Οι Ιεχωβάδες και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πούν «αυτός είναι». Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πή: «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδδας, εγώ είμαι ο Χριστός που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων». Πέντε «εγώ» θα έχη!… Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέη στην πρώτη επιστολή «Παιδία,… ότι ο αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν…»3, δεν εννοεί ότι και ο αναμενόμενος Αντίχριστος θα είναι σαν τους διώκτες Μαξιμιανούς και Διοκλητιανούς, αλλά ότι ο Αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος κατά κάποιον τρόπο ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθή στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήση τον κόσμο. Έρχονται δύσκολα χρόνια· θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι Χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνη τίποτε. Γι᾿ αυτό λέει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί4. Όσοι δεν θα έχουν καλή διάθεση, δεν θα φωτισθούν και θα πλανηθούν στα χρόνια της αποστασίας. Γιατί, όποιος δεν έχει την θεία Χάρη, δεν έχει πνευματική διαύγεια, όπως και ο διάβολος. Είμαστε στο χείλος, όπως στα χρόνια του Νώε… Και θα κρατήσει λίγο, δεν μπορώ να σου πω πιο πολλά… θα το πίστευες αν σου έλεγα ότι ο πατριάρχης Αθηναγόρας ήτανε μασόνος; Ούτε κι εγώ το πίστευα, μέχρι πού μου έδειξαν έγγραφα, τα οποία πιστοποιούσαν τούς βαθμούς του στη μασονία και τις αποδείξεις των συντάξεων πού έπαιρνε ως μασόνος. Δεν πρέπει να ξεσηκώνουμε επαναστάσεις, αλλά να υπηρετούμε την αλήθεια και να μην ενδίδουμε στο φρόνημα του κόσμου τούτου… Η ναΰς της Εκκλησίας δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ούτε του πάπα ούτε του πατριάρχη ούτε κανενός επισκόπου. *** Oταν έρθει ο Αντίχριστος, δεν θα προσπαθήσει να εξαπατήσει τους ανθρώπους για να περάσει κρυφά το 666. Ο Αντίχριστος θα ναι το όχημα του Σατανά κι ο Σατανάς δεν γνωρίζει τίποτε απο την έννοια της ελευθερίας ή των προσωπικών δικαιωμάτων. Όταν λάβει την εξουσία απο τον Χριστό, θα επιβληθεί σαν τύραννος. Ο πιο απαίσιος απ’όσους γνώρισε η ανθρωπότητα. Θ’απαιτεί να τον αναγνωρίσεις σαν θεό και να τον προσκυνήσεις. Και δεν θα τον νοιάζει αν εσύ αυτό το θέλεις και αν συμφωνείς. Τα πάντα τότε θα γεμίσουν καταπίεση και τρόμο, διότι ο διάβολος θα ζητάει προσωπικά κι ενσυνείδητα την άρνηση του Χριστού και την αποδοχή τη δική του. Δεν θα του αρκεί ουδετερότητα και δεν θα υπαρχουν υπεκφυγές. Η τον δέχεσαι κι υφίστασαι την εγκατάλειψη της χάριτος ή τον αρνείσαι και περιθωριοποιείσαι, μ’όλες τις συνέπειες που γράφει στην Αποκάλυψη. *** – Πιστεύουν, Γέροντα, οι Σιωνιστές τα περί Αντιχρίστου; – Αυτοί θέλουν να κυβερνήσουν όλον τον κόσμο. Χρησιμοποιούν για να πετύχουν τον σκοπό τους την μαγεία και τον σατανισμό. Την σατανολατρία την βλέπουν σαν μια δύναμη, που θα τους βοηθήση στα σχέδιά τους. Πάνε δηλαδή να κυβερνήσουν τον κόσμο με σατανική δύναμη. Τον Θεό δεν Τον βάζουν στον λογαριασμό τους. Θα ευλογηθούν όμως έτσι από τον Θεό; Μέσα από αυτό ο Θεός θα βγάλη πολλά καλά. Οι άλλες σατανικές θεωρίες κράτησαν τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια· αυτοί ούτε επτά χρόνια δεν θα κρατήσουν. – Γέροντα, όταν ακούω για τον Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου. – Τί φοβάσαι; Πιό φοβερός θα είναι από τον διάβολο; Αυτός είναι άνθρωπος. Εδώ η Αγία Μαρίνα έδερνε τον διάβολο και η Αγία Ιουστίνα τόσους δαίμονες διέλυσε. Στο κάτω-κάτω εμείς δεν ήρθαμε να βολευτούμε σ᾿ αυτόν τον κόσμο. – Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβη ο Χριστός; – Ναί. Εδώ, βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, για να τον σώσουν, πόσο μάλλον τώρα που θα βρίσκεται σε τόσο δύσκολη κατάσταση ο καημένος ο κόσμος. Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντιχρίστου σατανά. Θα φάη μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθη η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του. Θα αφήση το πλάσμα Του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντιχρίστου. Θα επιστρέψουν στον Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πώ. Ο λογισμός μου λέει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθη ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Έξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πής για τον Χριστό! Έτσι θα κηρυχθή το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την οικουμένη21 και τότε ο Χριστός θα έρθη ως Κριτής να κρίνη τον κόσμο. Άλλο Κρίση, άλλο μία επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήση το πλάσμα Του.. Απο το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄«Πνευματική αφύπνιση», Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος. *** «Τα χνώτα του δράκοντα του αρχαίου, που θα πειράξει την οικουμένη, άρχισαν να μας προκαλούν ασφυξία και εμετό· και μένει πλέον σαν σημείο παρηγοριάς αυτό που ο άγγελος είπε τότε στον Λωτ: “Φύγε, πήγαινε στη Σιγώρ για να σωθείς”. Αλίμονο στη νέα γενιά, που θα βρεθεί στο κέντρο του κυκλώνα. Τι πρόκειται να συναντήσει!». Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός. *** Γερόντισσα Νείλα της Ρωσίας «Να μην φοβάστε τίποτα παιδιά μου, να μη φοβάστε γι’αυτά που θα συμβούν ή μπορεί να συμβούν ή πρέπει να συμβούν όπως προφήτεψαν οι άνθρωποι του Θεού. Ο Θεός είναι πιο δυνατός απ’όλους και απ’όλα. Στις δοκιμασίες θα μας δώσει βοήθεια και θα μας δώσει δύναμη να υπομείνουμε. Μας ζητάει μόνο να υπακούμε το άγιο θέλημά Του. Προσευχηθείτε στην Προστάτιδά μας και δεν θα μας αφήσει» Μετά τη μπόρα τη δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης Βρισκόμαστε εν μέσω της διαμονικής μπόρας. Ο Θεός να δώσει δύναμη κι υπομονή στον καθένα να αντέξουμε ως την ΛΙΑΚΑΔΑ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ! Και θα δώσει! Η Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα. Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com/2024/07/29/%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b8%cf%8d%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%87%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%81%ce%bc%cf%8c%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%80%ce%ac/ https://iconandlight.wordpress.com/2025/07/29/%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%af%ce%b1-%e1%bc%81%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%e1%bf%96%ce%ba%ce%b1/ Πλοήγηση άρθρων – Ἀρκεῖ! Θά δεῖς, ἐσεῖς πού ἔχετε μισθούς, πόσες φορές θά ζητᾶτε ἀπό τόν ἄμισθο Ἐπιφάνιο χρήματα! Γέρων Γαβριήλ – Για Αιρετικούς, Ιεροσύνη, Γέροντες… (Νέα συνέντευξη)